London, tannlegen og livet

Eg har vore så heldig at eg fekk meg ein tur til London 

for å jobbe med trusopplæring i Sjømannskyrkja denne veka. 

Det var virkelig inspirerande og kjekt å få jobbe sammen 

med dei herlige folka som jobbar for å få til 

best mulig trusopplæring for norske barn og ungdommar 

som lever rundt omkring i verda.

Det vart ein litt plutselig tur,

og tysdag morgon var eg veldig usikker på korleis det kom til å gå.

Forrige veke starta nemleg ei tann å murre.

Og denne murringa vart ikkje mindre i løpet av helga.

Så tysdag morgon ringde eg tannlegen, 

for då kjende eg at det var litt puls i tanna.

Og puls skal ein normalt sett ikkje ha i tennene...

Eg kom heldigvis kjapt inn, 

og nervebetennelse i ei tann vart konstantert.

Dei som har prøvd det veit kor det kan vere, 

dei som ikkje har prøvd det skal vere glad for det!

Etter litt akuttbehandling

var smertene reduserte (mykje takka vere grundig bedøving)

og eg gjekk heim og pakka min kvite koffert.

Et par timar seinare sjekka eg inn på Norwegian

med kurs for Gatwick.

Ein kan seie mykje om Norwegian, 

men denne turen hadde dei nokre visdomsord til meg...

Eg er i ei fase no der leiligheten flyt,

eg føler eg ikkje har kontroll over noko, 

vil gjere alt på ein gong og resultatet blir deretter..

Det er lett å gå seg vill i alle detaljane,

og gløyme å vere tilstades i sitt eige liv.

Eg sat og funderte heile vegen til London over dette.

Eg er alltid på vei ein eller annen plass.

Eg har fysisk berre vore heimom for å skifte innhald

i kofferten den siste tida.

Men i hovudet mitt, 

så planlegg eg, styrar og ordner for det som skal komme,

og gløymer å vere HER NO!

Sjømannskyrkja i London

Då er det godt å møte slike ord som dreg ein på plass.

Som minner meg om kva som er viktig.

Og det er godt å få komme til eit kyrkjerom,

delta på morgonbøn og senke skuldrane i ti minutt og berre vere.

For så å gå ut i dagen og arbeide.

Det var jo ei jobbreise dette,

så shopping får vente til ein annan gong,

men menneske kan ikkje jobbe 24 timar i døgnet

(sjølv om eg kjenner dei som vil bestride det).

Så onsdag kveld var eg så heldig

å få gå på byn med tre svært hyggelige menn. 

Og det er jo noko som ikkje skjer kvar kveld!

Det vart både god middag, is og kaffe på meg (og gutta).

Men eg måtte vente litt lenger enn dei andre på middagen, 

då dei skulle lage ein glutenfri variant av lakseretten til meg.

Det hadde dei løyst med å bytte ut pestoen(som er glutefri)

med brødsmuler... 

Heldigvis oppdaga eg det FØR eg smakte på det.

London altså... <3

Frokost på H's - ein heilt genial plass! :)

Men det var ikkje berre kjekke, unge herremenn 

eg fekk jobbe sammen med i London. 

Astrid, ei utruleg bra dame som arbeider der (i London)

var min kvinnelige medsammensvorne blant alle mennene.

Eg greidde berre ikkje å få tatt eit godt bilde av henne, 

for vi var så ivrige på møtene :)

Etter nydelige dagar med rikelig med varme, 

godt samarbeid og mykje kaffe, 

vart nasa igjen sett mot nordlegare strøk.

Heim til regn og surt ver i Bergen.

Og som om det ikkje var nok at veret er i mot meg,

så hadde eg og ein avtale hos tannlegen i dag.

Tannrota måtte renskast ut skikkelig

og så må eg gå med noko greier oppi tanna i 14 dagar.

Eg kjenner kor tusenlappane fyk av garde.

dette vil du ikkje sjå når du sit i stolen!

Men til og med i tannlegestolen kan ein få litt meir livsvisdom.

For eg kunne ignorert smerten,

og satsa på at alt gjekk over. 

(det var det eg egentlig ville)

Men då ville det berre blitt vondare og vondare,

og til slutt ville smerten overta livet.

Eg har hatt ein slik betennelse ein gong før,

og då trudde eg seriøst at eg skulle døy.

Halve ansiktet vart lamma av smerte

og eg greidde verken ete, drikke,

 tenke eller gjere noko anna fornuftig.

Derfor tok eg det med ein gong eg fekk mistanke

denne gongen.

Det er lett å gjere det samme i livet.

Å prøve å unngå å handtere smerten.

Eg er eit menneske som vil at alle skal ha det bra, 

og eg er somregel ganske godt tilfreds.

Men eg gjer alt eg kan for ikkje å oppleve smerte

eller å bli ulykkelig på nokon måte.

Og når eg ikkje greier å unngå det,

så fortrenger eg det som best eg kan...

Men ein kan jo ikkje gå gjennom livet uten

å få seg nokre skrubbsår på knea.

Det er ikkje farleg å få det, 

men dersom ein ikkje rensar skrubbsåra

og handterer det som gjer vondt, 

kan det få store konsekvenser.

Det ga meg noko å tenke på.

Eg må kanskje bli flinkare til å handtere det som

ikkje er så enkelt.

Eg må akseptere mine eigne smertegrenser

og våge å sette ord på det som er vanskelig.

Eg trur kanskje det er eit kriterie for å bli lykkelig.

Kompliserte kompliment

Den siste tida har eg stadig havna i samtaler rundt dette med kompliment. Og det har ført til at eg har tenkt mykje på dette og har no funne ut at eg må blogge litt om det.
Det er litt komplisert å blogge om, for det vil ta ei form som gjer at det kan oppfattast som om eg fiskar etter kompliment - noko eg absolutt kan gjere av og til (eg er jo kvinne), men akkurat no er det ikkje intensjonen ;)

Vi kan vel alle føle oss litt som denne rosa i blant...

Det starta med ei utsegn om at ein bør arbeide for å gje kompliment på dei indre kvalitetane eit menneske har, framfor utsjånaden. Noko eg forsåvidt er enig i. Det er viktig å sjå forbi utsjånaden, og sjå mennesket som er bak den ytre fasada. Men, er det ein bra ting å reindyrke det?
Eg har ikkje blitt heilt enig med meg sjølv på dette. Eg syns det er rett og slett litt komplisert.

Det er det indre som teller....

Kanskje er det ei jentegreie - men eg kjenner ingen jenter som er 100% fornøgd med seg sjølv og eigen utsjånad. Enten er nasa for stor, kinnbeina for høge/lave, dobbelthaka for stor, leppene for små, hoftene for breie eller for smale, augene for skrå/små/store, for ikkje å snakke om når ein snakkar om heile kroppen som er for tjukk, for tynn, for høg, for lav, for ... du kan stort sett fylle ut med kva som helst, det er alltid nokon som vil skrive under på at det gjeld dei med eit negativt fortegn. Det er alltid rom for utbetring. Aldri godt nok.

dette kan virkelig bare ei mor elske!

Nokre jenter har fått høyre kor vakre dei er opp gjennom åra, men likevel synk det ikkje inn. Kanskje er det reklamen og andre medier som fortel oss om skjønnhetsidealet ingen kan leve opp til som er skuld i det? Andre av oss har heller fått påpeika alle feil og mangler vi har, utan å få høyre noko om at det er noko vakkert ved oss heilt frå vi var små. Så vi, enten vi har fått høyre at vi er vakre eller ikkje, kompanserer vi med sminke, kle eller med å jobbe hardt for å prestere, for å vise at vi óg er gode nok..

Eg skal ikkje tale på vegne av alle andre, men eg kan seie at eg aldri har tvilt på intelligenspotensialet mitt. Eg har alltid vore skuleflink - når eg berre gjekk inn for det. Eg har fått høyre det heile oppveksten at eg er flink, snill og pliktoppfyllande. Og det er jo kjekt å få høyre det. Men ord som søt, vakker og sjarmerande har eg sjelden hørt i forbindelse med omtale av meg. Men når det ein sjelden gang skjer, som då eg gjekk på ein Outlet i Florida, og ei dame stoppa meg fordi ho berre måtte fortelle meg at ho syns eg hadde fine auge - så skjer det noko med meg. (min norske skepsis slo først inn, og eg såg meg om etter det ho ville selge meg, men så forstod eg at ho faktisk meinte det) Eg vart glad! Eg som alltid har ønska meg blå auge, innsåg plutselig at nokon syns at mine gråblågrøngulbrune-auger var fine.

Eg kan og hugse ein jentekveld, der vi hadde ete middag og sminka kvarandre heime hos meg før vi skulle ut og danse. Komplimenta hagla oss i mellom, alt frå sminke og kle, til former og fasongar vart snakka varmt om - og vi gjekk ut, dansa og hadde det gøy med ei heilt anna holdning enn vi gjorde ellers. Vi var på toppen av verda, vi var vakre og stolte av kven vi var. (og nei, det var ikkje alkohol som gjorde det!) Vi hadde sett litt av kvarandre gjennom kvarandre sine auger.. Det er lettare å smile skikkelig når nokon har sagt at dei likar smilet ditt, og du ikkje lenger tenker på at tennene ikkje er perfekte.

Når eg ser på vennane mine, på menneska eg er glad i, så er dei så utruleg vakre! Og her er det at ting blir litt kompliserte. For dei er ikkje fotomodellar (sjølv om nokre kunne vore det), men dei er vakre fordi eg har blitt glad i dei. Dei er vakre fordi dei har indre kvalitetar som eg diggar, og det gjer at eg plutselig legg merke til ting i utsjånaden som eg syns er nydelig.

Eg ønsker jo at menneska rundt meg skal oppleve at eg ser dei - og ser kvalitetane deira. At det ikkje berre blir utsjånad som er greia. Eg ønsker og at dei skal få sjå seg sjølv gjennom mine auge, og sjå kor vakre dei er for meg. Men eg har ikkje lyst til at dei skal føle at det som betyr noko er korleis dei ser ut. Tross alt er det ikkje utsjånaden i seg sjølv som gjer at eg blir glad i folk!

Før sminke og kaffe....

Så kva er rett? Korleis kan ein gje kompliment på ein slik måte at menneske føler seg sett og verdsett, oppmuntra og oppløfta?
Handlar det kanskje om å finne ein ballanse på det? Er det gale om ein påpeikar at nokon har ei fin skjorte på seg, eller kule sko? Eller at dei har fine auge eller at du likar smilet deira?
Handlar det om KVA ved utsjånaden vi gir kompliment på, meir enn AT vi gjer det?
Eller er det litt norsk kultur som er greia? At vi er generelt dårlige på å gi kompliment og at det difor blir vanskelig?

Eg kjenner at dette er ein av dei tinga eg gledar meg til med å flytte til Amerika. All mi erfaring er at amerikanere leitar etter det som er bra, og seier det til kvarandre. Som då eg kom raud som ein tomat frå stranda inn på nærbutikken, og kassamannen såg på meg og sa: "That's gonna be an nice tan, miss!" og blunka til meg. Eg kunne heldigvis ikkje bli raudare, men eg vart veldig sjarmert, og plutselig var ikkje den varme natta eg hadde i vente eit så stort problem som den hadde vore tre minutt tidligare.

On the road again... and again.. and again..

 Forrige søndag kunne eg nyte synet av vindmøllene på Amagerstrand.

Det er faktisk berre ei veke sidan eg forlot deilige Køben,

og dei fine folka der.

Vegen for meg gjekk til Bergen.

Der vart det innføringskurs i Sjømannskyrkja på meg, 

før eg stressa meg avgarde til Ulvik, 

der Stiftsmøtet i Bjørgvin venta.
(Det er ei storsamling for prestane i bispedømet)

Det er alltid spennande med slike hotellsenger...

Der fekk eg lov til både å snike meg inn på bakerste benk

og stå foran og undervise.

Det var litt travle, men veldig kjekke dagar.
Det er mange fine folk som jobbar i Den norske kyrkja!

Det var ei ny erfaring for meg
at eg hadde vore veldig involvert i planlegginga

for så å reise på ferie
og sleppe alle trådane og satse på at andre tok dei.

Det gjekk sjølvsagt heilt fint,
bispedømekontoret kjem til å greie seg fint

utan meg når eg reiser.. 

Eg kan og seie at Ulvik er eit svært vakkert stykke norsk natur,

men ikkje ein plass Frk. Fure ville trivast med å bu.

Det var godt å setje seg i bilen og køyre tilbake til sivilisasjonen

mellom dei 7 fjell.

Utsikta frå Ulvik

 Eg greidde og å skvise inn ein tur til Os på torsdag kveld, 

så fredag avspaserte eg og feira med ein tur til tannlegen.

Deretter sette eg og Berit Margrethe oss i bilen 

og sikta kursen mot Jørpeland.

Ein aldri så liten, særdeles kjekk og hyggelig

jenteroadtrip fekk vi :)

Hav og fjord altså! VAKKERT!

Jentene på tur over fjorden

Stemninga er på topp!

Målet var Silje og Roar si stue, 

der det var Kind of Open Mic-night.

Ein slags huskonsert der det var husband

og mange ulike som sang kjente og kjære sangar.

Kenneth og gitaren hans

Det var veldig, veldig artig og høgt musikalsk nivå.

Forsåvidt ganske høgt lydnivå også, 

men lyden var overraskande bra med tanke på at dette

var i ei privat stue med lavt under taket.
Og gjensyn med gamle venner er aldri feil!

Berit innfridde sjølvsagt! :)

Kveldens beste sanger: Silje!! <3

Happy på Jørpeland

 Laurdag bar det ut på vegen igjen, 

nok ein gong sette eg (vi) kursen mot Bergen.

Vi tok ein liten svipptur via Karmøy

der Berit fekk helse på niese og nevø,

og hente litt ting og tang.

Og vi fekk ei aldeles nydelig kylligsuppe, 

og den beste glutenfrie foccaciaen eg har smakt!

Karmøybrua

Ho ser faktisk mot kamera!

På vei inn mot Halhjem..

 Vel heime tok eg meg ein dusj, 

henta litt sushi og sette kursen mot Loddefjord.

Der venta høggravide Venke på besøk, 

og vi fekk ein avslappande og kjekk jentekveld.

Vakre Venke!

I dag

ropte sofaen på meg.

Eg hadde tenkt å gå meg ein tur, 

men det regnar sånn...

Eg trur eg berre blir her, 

det er jo litt godt å slappe litt av innimellom,

for på tysdag er det ut på tur igjen :)

(og eg gledar meg allereie!)

Kyrkja mi

Eg har sidan eg vart døypt
vore medlem i Den norske kyrkja.
Eg har ikkje alltid trudd på bodskapen den formidlar,
men eg har likevel fått lov å vere del av den.

Det er ikkje alt eg forstår av teologiske diskusjonar,
eller veit korleis eg skal forholde meg til,
men eg er framleis velkommen.

Utanfrå kan det sjå ut som den ikkje er enig med seg sjølv,
men når ein ser godt etter så er den tydelig på det som er viktig.
Den kan virke som ein rar liten klubb,
med gammaldagse ritualer,
men ingen plass er mangfaldet så stort som nettopp her.
Her møter du menneske du diggar frå fyrste sekund,
og dei du ikkje går overens med same kor mykje du prøver.
Her samlast menneske med ulike interesser,
bakgrunnar, etnisitet og funksjonsnivå.
Her møtes gammal og ung, gifte og single.

For å få eit møte med den Heilage.
Og for å få eit møte med dei andre som deler trua på Han.
Her kjem og dei som søker,
utan å ha bestemt seg for kva dei vil tru på,
og dei som slit med å tru på noko,
men berre treng å få vere der dei er.

Her møter du ingen forventing om løfta armar i lovsong
eller lange flammande vitnesbyrd.
Men det er rom for det og.

Her er det ingen perfekte menneske,
men ei samling av oss som treng noko meir enn oss sjølve,
som treng nåden og fellesskapet.

Den norske kyrkja er
ei folkekyrkje.
Den er
kyrkja mi.
Den er kyrkja eg har blitt utruleg glad i.
Fordi den består av menneske
som sammen skaper eit fellesskap
som gir rom for sanninga om kven eg er,
og som viser meg kven Gud er - litt etter litt.

At kyrkja mi ikkje har alle dei ferdige svara
på dei kompliserte teologiske spørsmåla,
er veldig befriande.
At ein kan leve side om side,
puste i same lufta,
utan å kreve retten til lufta,
sjølv om ein har ulikt bibelsyn,
er i grunnen fantastisk.

Eg har blitt så lei av alle som påberoper seg å ha rett lære,
når tolkingsromma er så store.
Eg er så lei av dei som fortel at for å vere kristen
så må du passe inn i ein formel.
Eg blir provosert når eit politisk parti
tar namnet "dei kristne"
som om alle vi som trur på den treeinige Gud er enige med dei.

Eg blir lei meg når menneske som ikkje har vore på
gudsteneste i Den norske kyrkja på år og dag,
fortel meg om at kyrkja mi ikkje er kristelig nok.
Når eg møter menneske i kyrkja mi,
så møter eg så utruleg mykje tru, håp, glede, engasjement og kjærleik,
men det er kanskje litt meir stillfarande enn i ein del andre samanhengar.
Kyrkja mi er meir enn høge teologiske diskusjonar
og fine kyrkjebygg, sjølv om den har det også.

Mangfaldet av kristne trussamfunn trur eg er bra,
for det handlar egentlig berre om måtar å uttrykke seg på.
Og vi menneske er forskjellige,
nokre av oss likar liturgi og salmesang,
nokre likar frie former og lovsong.
I Guds rike er det plass for begge deler.

Men altfor ofte kan ein sjå ned på dei som er annleis,
som ikkje uttrykker seg på same måte som vi.
Og kanskje er det ekstra lett å angripe
ein institusjon som har eksistert lenge,
som kan virke litt famlande og vinglete.
Men det er fordi vi er menneske som formar den,
menneske med feil og manglar,
som stadig gjer ting vi ikkje burde - også i kyrkja
Menneske som har ein ting felles:
Vi søker det hellige.
Vi søker DEN Hellige.

Eg syns Erik Hillestad seier det så bra i sangen "Djube spor":

Du har gitt oss kjerkå, Gud
Hu gjør vel ka hu kan
Hu virke sleden, hu e litt rar
Men om hu svikte, så e hu alt me har

Det blir sagt og skreve møje sant
om liv og lere som sprike
men i avmakt, som ein diamant
gjømme kjerkå ditt rige

For bakom fromme ord og tågeprat
Der kan eg møda deg
som har gått så tunge steg
for å møda meg.