Regn, kloster, brudekjole, operasjon og krykketrening.

Det har gått lenge sidan forrige blogginnlegg - nok ein gong.

Og mykje har skjedd sidan då.

Eg var jo så vidt innom Bergen før eg forlot fødelandet igjen.

Så tidleg var eg på Flesland denne maimorgonen

at det ikkje var ein kjeft å sjå før det var gått eit kvarter!

Frå Flesland gjekk turen via København og Athen til Thessaloniki.

Eg trur eg faktisk har funne ein plass der dei er mindre

serviceminded og løysingsorientert enn ein er i Norge.

På flyplassen i Athen var dei gjennomført utrivelige,

uhøflige og steile. Den vesle plastflaska med linseveske,

som var på heile 18 ml over grensa, og som hadde tatt seg gjennom 

sikkerhetssjekk i USA, Danmark og Norge,

ja, til og med på Flesland slapp dei den gjennom,

var visst ein stor trussel for rikets sikkerhet.

Men dei om det, 

eg fekk meg tak i ny linseveske, eg.

I Thessaloniki var folk nemlig hyggelige og greie!

Eg var litt bekymra då eg boarda eit Lufthansafly i Athen, 

som på veg til ein eller annen tysk storby mellomlanda

i Thessaloniki, og eg innsåg at desse folka her snakka greit
tysk og gresk, men dei beherska overhode ikkje engelsk.

Det var i allefall ikkje ein form for engelsk
som eg har høyrt før,

sjølv om eg kunne ane konturane av enkelte ord...

Men eg hadde med meg tilpassa lesestoff,

så eg hadde det bra og heldt meg våken til eg var framme.

Og det var ekstra kjekt å komme ut frå bagasjehentinga

og bli møtt av denne trivelige og blide jenta!

Når ein må reise vekk i eit gitt tidsrom, 

og må vere tilbake til ein bestemt dato,

så er det ikkje berre å hoppe på ein tur.

Då er det ekstra kjekt å ha ei venninne

som studerer i eit land som er kjent 

for sol og varme...

Bakgården og utsikt frå verandaen :)

Hellas er jo kjent for fint vêr,

så første dag gjekk vi til det hvite tårn.

Det er eit landemerke i Thessaloniki,

og fungerer no som eit historisk museum.

Her fekk eg ei kjapp innføring i byen si historie.

Det var kanskje den dagen det var finast vêr på heile turen.

For neste dag kom både kulde(alt er relativt) og regn..

Men då er det fint å vere på tur i ein storby.

Det er alltid noko anna ein kan gjere.

Eg laga blant anna middag... 

men korleis ser fløte ut på gresk?

Ikkje slik i allefall:

Eg fekk besøkt fleire, vakre, gresk ortodokse kyrkjer.

Eg fekk sjå litt av byens meir originale kuriositeter..

Bar on the move...

The Umbrellas

Laurdagen tok vi ei utflukt
saman med to herlige franske jenter.

Vi reiste til Meteora, 

ein klippeformasjon med uvanlig stor

tetthet av kloster.

Dei fleste av dei fungerer som kloster i dag og!
Det var ei vakker oppleving,
både inne i klostera og utanfor!

Eg lærte mykje om den gresk ortodokse kyrkja,

blant anna lærte eg at dei tenner to lys, 

eitt for dei som er døde og eitt for dei som lever.

Det er og viktig at vi som er kvinner
dekker til skuldrar og knea..

Eg forstår ikkje kva som er så viktig
med å dekke akkurat dei delane

av kroppen, men eg syns det er fint å vise respekt

for Gudshuset på ein så konkret måte.

Det er ikkje kvar som helst vi går inn
når vi går inn i ei kyrkje,

det er inn i eit heilagt rom.

Sjølv om vi hadde lett bygevêr i Meteora,

kom ikkje det skikkelige regnet før vi nærma oss Thessaloniki.

Så vi var spente når vi vakna søndagen.

Då skulle vi nemlig på stranda hadde vi planlagt.

Og heldigvis: Det var SOL!

Det gjorde godt for både sjel og sinn 

å kjenne sand mellom tærne,

sjølv om det var hakket kaldt å bade 

og det var ein anelse meir vind enn nødvendig.

Tilbake i Thessaloniki

gikk dei siste dagane i å slappe av til lunsj, 

nyte ein Freddo Cappuchino på bokkafeen

som var ein heilt genial liten kafe som låg i

underetasjen der vi budde.

For meg som har vokst opp i ein heim fylt med bøker 

så følte eg meg umiddelbart heime.

Berre så synd at cøliacien hindra meg i å ete dei

heimelaga kakene...

 Ja, og så er det jo slik at Hanne Marie
skal gifte seg neste sommer.

Så litt brudekjoleprøving fekk vi også skvisa inn..

Men eg fekk ikkje lov å ta bilder når ho prøvde kjolar!

Eg fekk også litt uventa utfordringar.

Eg vakna nemlig mandagsmorgonen av at 

eg fekk mail frå meg sjølv om 

at eg stod einsom og forlatt

i Leeds i England, utan pengar 

og på desperat jakt etter 

den nøyaktige sum av 1600 pund.

Du kan seie eg vart overraska.

Morsommare vart det då eg ikkje greidde 

å logge meg på mailen dette kom fra.

Etter mange timars iherdig jobbing,

fekk eg omsider tilbake kontrollen

trudde eg,

og tok meg ein velfortjent kaffe på terrassen.

Etter eit døgn var gmailen
omsett til eit arabisk-liknande språk,

og utfordringa med å forstå noko vart litt større.

Og etter mykje fram og tilbake
har eg no måtta sett meg slått,

og har lagt heile mailen død..

Det morsomme då er jo sjølvsagt å måtte rydde opp 

i alle følgefeil  som kjem av dette,

både i form av at kontakter frå departement,
biskopar, organisasjonsleiarar

og sameige til gode venner
som heldigvis har vett i skolten, 

som har fått tiggemail frå dei nigerianske piratane 

og i form av alle nettinstanser der 

denne mailadressa er oppgitt
som kontaktadresse eller pålogging..

Ja, ein har ikkje meir moro enn 

ein har rota til sjølv.

Eg var då altså ein av dei som skifta passord

med ein gong heartbleed oppstod,

men likevel... nokre månader seinare..

Jaja, Hellas hadde no fleire kuriositetar å by på,

sjølv om nettlivet mitt var plutselig meir komplisert:

Og det vart kanskje ikkje den solslikkande turen eg hadde tenkt,

men det vart ein veldig fin tur

med mange gode minner, 

til tross for regnet..

Og det er interessant når ein har kort tid på å finne gaten,

å møte informasjonstavler som ser slik ut:

Eg fekk og utfordra meg sjølv på Gardermoen.

Ja, for det gikk jo sjølvsagt via Gardermoen heimatt,

så eg fekk gleda av å sjekke inn bagasjen på nytt.

Sjølvsagt var min koffert ein av dei siste som kom ut på 

rullebandet, og eg hadde knappe 20 minutt å få sjekke inn på

i utgangspunktet.

Eg sjekka inn kofferten 5 minutt etter boardinga starta

på gate 19A.

Då måtte eg gjennom sikkerhetssjekk, og ein grubråte med turistar

som hadde eit hav av tid.

Eg var den siste som sjekka inn på flyet,

og dumpa ned ved sidan av ein av sportsankera i TV2.

Det er noko veldig rart med å sette seg ned på eit fly 

der alle dei andre har hatt greitt med tid og

har stått i kø for å komme inn.

Du har liksom berre lyst å rope høgt om kva bragd 

du har gjennomført, med å springe og jobbe deg gjennom

massene på langs av heile Gardermoen. 

Men så kom flykapteinen og forkynte at 

aircrewet var i dag under ledelse av Christer Sjögren..

Vi venta i spenning,

men det vart heldigvis lite svensk danseband..

Vel tilbake i Bergen var det berre å komme seg i seng fortast råd,

for neste dag var det tid for operasjon, 

og som oppladning til den starta eg med ein særdeles tidlig busstur:

Vel framme på kysthospitalet

venta meg storvegs service, 

eg fekk til og med nye kle...

Så var det berre å vente på kirurgar og anestesilegar,

dei tegna på meg og det kom vel med.

For eg skulle ha blokkbedøvelse,

frå kneet og ned.

Dei sette først bedøvelsen bak,

på riktig fot.

Så måtte eg snu meg for å få bedøvelse framme,

då begynte den eine legen å gjere klar høgre fot.

Den andre såg på tegninga og spurte:

"Er det ikkje venstre fot som skal opereres?"

Og han som stod og ville bedøve feil fot 

var ikkje sein om å sjå på meg, 

med glimt i auge og sa:

"Du har sett den reklamen, ikkje sant??"

Det sette i grunnen litt stemninga. 

Eg var så full i latter at fleire forsøk på å få inn kanyler, 

og alt anna som kunne vere både skummelt og skremmande,

berre glei forbi.

Eg følte meg godt tatt vare på,

og var sikker på at eg var i gode hender.

Etterpå fekk eg lov å vente litt lenger enn eg hadde tenkt, 

både fordi eg kom på operasjonsbordet mykje seinare enn planlagt

og fordi det var fullstendig kork i pinsetrafikken i Bergen.

Men eg kom meg heim,

og fekk kjenne litt på kva det vil seie å vere lam.

Eg hadde nemlig ingen følelse i foten før neste dag.

Den berre hang der.

Samme kor mykje eg prøvde å bevege tærne så gjekk det ikkje.

Det er ein følelse mange av oss har godt av å oppleve.

For nokre er det slik ein vaknar opp,

og plutselig er heile livet forandra.

Eg kjenner på veldig takksemd for at eg stort sett har fått

igjen følelsen i foten, 

og for at alle prognoser seier at eg bør bli heilt bra.

Og med min semi-lamme fot gjekk turen heim til Stadt.

Der venta masse omsorg!

Bollebaking til tante :)

Og eg må jo innrømme at eg kunne hatt dårligare timing ...

4 veker med dette er ikkje å forrakte! :)

Og eg har familie som veit å få meg ut av godstolen/sofaen

når dei syns eg har vore i ro for lenge.

Å Vestland, Vestland..

Fure

Armtrenar #krykketrim

 Og det er jo ikkje så verst å vere heime:

Men mandag bar det tilbake til Bergen på kontroll.

Då fekk eg eg erfare at armmusklane har utvikla seg, 

og det som var ei utfordring 11 dagar tidligare 

no gjekk leikande lett.

Det var jo plutselig bare å hoppe over..

Tysdag var det kontroll, 

operasjonssåret hadde lukka seg fint og 

legane var optimistiske. 

Gipsen vart erstatta med ein støvel av den snertne sorten.

Den er den ultimate sommarskoen, 

nesten ikkje varm i det heiletatt!!

Kari var snill og køyrde meg,

og vi fekk ein tur på Kaffemisjonen

før eg sette nasa mot Nordfjorden igjen.

Og eg sa det før gipsen fôr:

Når den kjem av er det slutt på finevêret..

Til tross for gråvêret tok båten turen rundt Seljeøya,

slik at vi fekk sjå Selje kloster før vi tøffa inn vågen.

Så no må eg berre trene på å gå litt igjen, 

forsiktig i starten og så litt meir og meir.

Det blir ei seig tid å komme gjennom, 

men med litt trening går det meste utruleg bra.

24 timer - og litt til

Mine foreldre er godt over middels intelligente. Eg vil våge å påstå at dei er av typen svært intelligente. Intelligens er arvelig. Det vil seie: IntelligensPOTENSIALE er arvelig! Det betyr igjen at eg har hatt eit godt grunnlag for å bli nok her i livet..hvis eg hadde gått inn for det.
Men denne jenta er pose og sekk-menneske. Og når ein ikkje heilt veit kva ein vil bli og får altfor mange tilbod, så blir gjerne ikkje intelligensen det ein satsa mest på å utvikle, særlig ikkje når mange av tilboda er så mykje artigare.

Eg seier ikkje at eg er dum, for det veit eg at eg ikkje er. Det er jo tross alt ei nedre grense på intelligenspotensialet også. Men eg seier at hvis eg hadde gått inn for det, så kunne eg sikkert vorte noko stort. Noko som gjorde at eg ikkje måtte sitte samankrøkt på økonomiklasse på den vel 10 timer lange flyturen frå San Francisco til København. Men eg har ikkje utnytta potensialet, eg har fulgt hjertet framfor hjernen, så fredag sat eg der og misunte dei som kunne strekke seg ut på buisnessclass...

Det holdt akkurat! :)

Det kom litt som julafta på kjerringa denne heimreisa. Eg har jo berre så vidt begynt å kjenne på kvardagane.. Det var ein lang tur frå San Francisco. Ikkje berre var det trangt og varmt på flyet, men eg fekk for første gang oppleve kva tette bihuler kan gjere med eit menneske oppe i skyene. Eg trudde ei stund eg skulle kaste vettet. Både tenner og auger hadde mest lyst ut av hovudet føltes det som. Og når då flymaten er sensasjonelt dårlig, alle andre søv og filmane startar til gitte tidspunkt slik at du faktisk ikkje kan velge å sjå ein film frå starten når det passar deg, då går timane sakte..

And off we go..

Eg må seie to ord(+ litt til) om flymaten. Vanleg flymat er jo sjelden noko å skryte av, men virkelig, dette tok kaka. Eg hadde sjølvsagt bestilt glutenfri mat. Til middag fekk eg uttørka laks, som var så tørr at den såg ut som gråpapir - og sikkert kunne brukast til det også. Tilbehøret var svidde grønsaker, eit rundstykke og eit pekyrande lite stykke ost. Desserten var blåbær som var heilt på grensa til kva ein bør servere, og litt anna frukt som heldigvis var ok. Frokosten eg fekk var mildt sagt interessant, og bestod av ei skål med eplemos, ein blåbærmuffin (og rett skal vere rett, den smakte heilt ok!), appelsinjuice og to riskaker med litt paprika og aubergine på. Eg hadde ikkje komt på ein slik kombinasjon, og kjem ikkje frivillig til å gjenta prosjektet.

Oh, sweet painkillers!

Etter ti timar og ti minutt med intens hamring i hovudet kom vi endelig til Kastrup. Eg brukte ikkje mange minutta på å lokalisere ein kiosk som hadde både panodil og nasespray. Neste stopp var kaffe. Eg fann ein hyggelig svensk barista på Starbucks, vi småprata litt om San Francisco og lange flyreiser og så kom overraskelsen: "Så... Åker du hem til Sverige nu?" Ehm... eg prøvde ikkje å snakke svensk ein gong, eg prata berre veldig sakte...

Etter ei kort pause på bakken, bar det vidare til Oslo. Det var ein liten overraskelse då eg såg på billetten på flyplassen i San Francisco og oppdaga at eg skulle via Oslo. Det var ein smule irriterande at det gikk minst to fly direkte til Bergen frå Kastrup før Oslo-flyet mitt.. Ein blir litt meir grinete når ein ikkje har sove liksom. Og eg kjende at eg vart nesten sur då eg oppdaga at eg hadde to timar lenger tid på Gardermoen OG at eg måtte ut og sjekke inn bagasjen på nytt. Den praktiske delen av meg forstod jo kvifor, men den irrasjonelle biten av meg syns det er unødvendig at eg måtte gjere dette!

Men to timar ekstra betydde ein Starbucks-date og møte med ein av dei nye verdensborgarane som har komt til medan eg har leika meg over dammen. Så humøret var betraktelig bedre då eg gjekk gjennom sikkerhetskontrollen på nytt og fann gaten der flyet til Bergen gjekk.

Lørdagskveld på Gardermoen

Og endelig, 23 timar etter at eg gjekk på Super Shuttle-bilen i San Francisco, gjekk eg ned trappa på Flesland og der stod to friske, vakre og gode venner og venta på meg. Bagasjen vart henta og brakt heim, og ut for å få tak i mat - som eg ikkje hadde fått tak i sidan frokosten på flyet inn til København.

Bergen altså...

Herfrå har det vore ei deilig Bergenshelg, med gode vener og mykje kos.

Gjengen nesten komplett.. 

Venke :)

Pingvinen, Bulmers, Popcorn og Berit Margrethe

BESTE KAFFEN I BYN!

Eg har til og med fått sett nye delar av mitt elska Vestland. Are tok meg med til Lyse Kloster. Fantastisk fin plass!

Lyse Kloster

Det var på veg heim frå kysthospitalet, for dersom kirurgen min har blitt frisk igjen til neste fredag havnar eg etter all sansynlighet på operasjonsbordet med foten min då. Men før det, så set eg meg på flyet igjen. Denne gongen er det Thessaloniki som er endestasjonen. Der har eg aldri vore før, så det gledar eg meg til. Og eg satsar på at reisa går fortare denne gongen :)

Bergen - Statsraad Lehmkuhl i solnedgang.

Travle, kjekke maidager

Det er lenge sidan eg har blogga noko no. Det har vore svært travle tider, og ein må dessverre av og til prioritere vekk noko. Det er i grunnen mykje eg kunne tenkt meg å blogge om, men døgnet hadde ikkje mange nok timar.. Og ikkje alt eg har drive med er like intressant å skrive noko om.
Men eg har jo tatt litt bilder undervegs likevel - og for å gje nokre glimt av kva eg har gjort på dei siste vekene så kan det jo vere ok å dele dei. Særleg sidan det i dag er akkurat eitt år sidan eg sendte søknaden som førte meg til San Francisco.

4.mai var det barnedåp på gudstjenesta, og etterpå hadde vi eit lite arrangement i forbindelse med at det i år er 100 år sidan Alf Prøysen vart fødd. Dette var også dagen då sjølvaste Landsmoderen valgte å ta seg ein tur innom kyrkja, og det er noko heilt spesielt å få lov å møte og prate med eit av dei virkelig store forbilda frå min oppvekst. Dette er ei dame som har gått foran og vist vegen for ein heil generasjon kvinner - og det var ei ære å få lov å synge kjende norske songar med henne og familien på første rad.

Det er mykje som må gjerast på ei sjømannskyrkje i oppkøyringa mot 17.mai, og då er det ekstra godt å ta nokre pauser. Den eine pausa var ein tur på kino med presten.

Den andre pausen var ein tur til Novato. Riktig nok var eg også på litt jobbærend der oppe også, men eg fekk nyte ein bedre lunsj i hagen til Unni før vi gjekk og fekk litt massasje. Han som angreip den stive kroppen min var ikkje akkurat svak i klypa, så eg fekk kjenne på at eg har litt musklar dei neste dagane...

Førebuingane til 17.mai har vore mange og varierte, og midt oppe i det heile tenkte eg at eg måtte lære meg noko nytt. Særleg sidan eg har fått meg Amazon-konto, og greidde å få tak i ei mandelkværn der.

Eg har aldri laga kransekake før, men eg har jo sett på når andre har gjort det. Og litt Pippisk filosofi må ein jo ha når ein går inn i ein slik jobb som eg no har gjort, så kransekake vart det. Den vart til og med seig inni! :D

Og i veka før 17.mai har vi vore så heldige at vi har hatt 4 sjukepleierstudenter her på diakonipraksis. Dei har vore ei utruleg god hjelp, særleg på 17.mai då dei stod på som nokre ekte heltar frå tidleg morgon til seine kvelden! Ungdommen no til dags er skikkelig greie folk!

Husmor og sjukepleierstudentane. :)

 Ja, og så var det min første 17.mai i framandt land. Det var akkurat så kaotisk og festlig som 17.mai skal være! Vi starta i parken der ca.400 menneske dukka opp - og det var ein god del meir enn forventa, så vi måtte ut og kjøpe ekstra pølser ikkje mindre enn to gonger! ("Vi" var i denne sammenhengen styreleiaren i kyrkjestyret!)

Om du skulle vere i tvil: Grillmesteren!

Dei påstår at det ikkje har vore så langt tog nokon gong før...

Eg måtte dessverre forlate opplegget i parken for å klargjere til arrangementet i kyrkja på kvelden.

Då var det litt meir høgtidlig, med flaggborg, norsk musikk, norske bilder og generalkonsulen som heldt ei særdeles god tale om kva grunnlova har vore, er og som peika på kor godt vi har det - og som våga å påpeike at vi bør vere opne for å ta i mot dei som treng å komme til Norge - vi har jo tross alt svært mange som emigrerte til USA då vårt land ikkje var eit rikt og ressurssterkt land...

Eg skal vere ærlig: Eg bestilte kake,
og lærte den amerikaske bakaren "Å"

Det var ein dag der ikkje alt gjekk etter planen, men alt kom i havn. Det var ein dag der det virka som om folk hadde det trivelig og kjekt, og eg fekk møte mange kjekke menneske. Bunaden som eg tok med meg i håp om at den kanskje kunne passe i år, sjølv om den mangla eit par centimeter i oktober i fjor, gikk på - akkurat. Så på kvelden var det festantrekket.

Eg har laga meg sjølv ei list over ting eg skal hugse til neste år, på toppen av den står det:
"Husk å smøre meg med solkrem!"

Eg hadde cardigan med 3/4-ermer og engangshansker i parken...

 For the record: Det var berre varmt. Det svei ikkje. Heldigvis!

Ja, og sjølvsagt hadde eg forkle...

I går vart det ein roleg dag. Det var lite folk i kyrkja, men dei som var der var ein fin gjeng. Etter vi hadde stengt og vaska opp, var eg og presten invitert med på middag med sjukepleiestudentane. Etter dette møtte eg nokre venner, og vi gjekk ein lang tur. Då vi stod og såg på solnedgangen tenkte eg at no begynner eg å kjenne at eg har eit liv her - eg er ikkje berre på ein litt lang ferie. Det kjennes rett å vere her no. Det var rett av meg å søke og takke ja til jobben og alle endringane det førte til. Det er godt å kjenne litt på det no før eg skal reise heim til Norge for sommaren. 

Den raude dagen

Eg var 23 år og hadde hatt eit svært tøft semester på Blindern og var klar for noko anna enn studier og bøker. Eg følte meg heldig som hadde greidd å få meg min første fulltidsjobb. Eg var tilsett i eit vikariat i Posten Norge - som då var eit BA.

Første dagen på jobb kom ein langhåra type med KISS-t-skjorte susande inn på kontoret der sjefen min gjekk gjennom kva eg skulle gjere og braut inn i samtala med: "Du har vel organisert deg??"
Eg hadde ikkje tenkt tanken ein gong, og eg fekk ein lang leksjon om kvifor eg burde organisere meg. Det eg hugsa frå det han sa var at det var streikefare, og som uorganisert ville eg komme i eit salig dilemma.. Dersom eg gjekk på jobb ville eg bli streikebrytar, dersom eg ikkje gjekk på jobb kunne eg miste den. Valget om å organisere seg var ikkje så veldig vanskelig.

Det vart heilt stille i heimen då det kom fram at eg var LO-organisert i ein diskusjon rundt middagsbordet då eg var heime på sommarferie. Eg kjem frå ein heim der mor har bursdag på 1. mai og har lagt ned flaggforbud den dagen. Ho stemmer ikkje Arbeiderpartiet, og vil ikkje at nokon skal tru at ho kunne komme til å gjere det. At eplet skulle falle så langt frå stammen var eit aldri så lite sjokk. Men vi ungane har alltid vorte oppmuntra til å tenke sjølv og gjere oss opp våre eigne meiningar. Og det blir vi møtt med respekt på - sjølv om det sikkert kan vere fristande å skulle banke litt vett inn i skallen på oss når vi er fullstendig uenig.

I går var det 1. mai - og i år vart denne dagen sett i eit litt anna lys for meg. Det å bu i USA set ting der heime litt i perspektiv. Det er mange ting som er utruleg bra med USA, men det er også nokre ting som gjer meg takknemlig for å ha vokse opp i Norge. Om eg ikkje var skikkelig sosialdemokrat før eg kom hit, har eg i allefall blitt det her. For her er en sjølv ansvarleg for å lukkast, og har ein av ein eller annan grunn ikkje fått det til så har ein berre seg sjølv å takke. Minimumslønna i California er på heile 8 dollar - altså omlag 50 kroner- i timen! I San Francisco er den på litt meir, sånn mellom 10 og 11 ein plass.. Mange slit seg ut på at dei har både 2 og 4 jobbar for å få ting til å henge sammen. Her er få sikkerhetsnett, du må ha forsikring mot alt mulig og går du skikkelig på ræva, så må du vere rimelig oppegåande for å forstå kva rettigheter du kan ha.

Det er nesten litt ironisk at valget av datoen 1. mai kjem av at under ein generalstreik i Chicago i 1886 skaut og drepte politiet 4 demonstrantar. Det dei kjempa for var 8 timers arbeidsdag.
Ein kan lett la Arbeiderpartiet få monopol på 1. mai, men det er då virkelig alle arbeidarar sin dag. Det er lett å gløyme at denne raude dagen i kalendaren faktisk markerer noko veldig viktig - for oss alle. Særlig når ein har det så bra som vi har det i Norge.

I går hengde eg opp flagget - slik eg gjer kvar dag - og kjende på ei stor takksemd til alle som har kjempa kampar for at eg har rettigheter i arbeidslivet, at eg får skikkelig lønn, regulert arbeidstid, gode sjukelønnsordningar, at arbeidsgiver  er pålagt å sjå til at eg har eit miljø som er greitt å arbeide i, tilrettelegging av oppgåver, og så vidare. Det er så lett å ta for gitt at det skal vere slik vi har det i Norge, men det er ikkje slik det er alle plassar i verda. Ikkje ein gong i landet der dei har ein eigen draum oppkalla etter seg.