Road Trip, LA, maraton og gode venner!

Fredag morgon starta eit lite eventyr.

Eg skulle køyre åleine til Los Angeles.

Eg var både spent og litt småredd

då eg gjekk og henta bilen eg hadde leigd.

Det tok si tid;

først tok dei som stod foran meg i køa litt lenger tid enn normalt.

Så kom eg meg ikkje ut av garasjen på billetten eg hadde fått.

Så heile ein og ein halv time forsinka sat eg endelig i trafikken.

Planen var å køyre mest mulig på Pasific Coast Highway 1,

eg kom ikkje inn der eg hadde tenkt å komme meg inn,

men eg greidde det til slutt.

Og det er ein spektakulær tur!

Men - då klokka nærma seg fire

og eg framleis hadde over 300 miles igjen,

så fann eg ut at eg måtte begynne å følge GPS-en ;)

Er det ørn - eller er det noko anna?

Grunnen til at eg tok turen til LA denne helga

er at eg har eit par prestekompiser i sjømannskirken

som skulle springe maraton.

Og sidan det var frihelg og fint vêr,

så måtte eg jo benytte anledninga til ein tur! :)

Og når ein får henge med sjømannskirkefamilien

på sjømannskirka i San Pedro,

då må det jo berre bli ei bra helg!!:)

Laurdag var kviledag før den store styrkeprøva,

så då tok vi oss først ein tur til Santa Monica.

God stemning..

...heile veien :)

Kristian hadde med seg si herlige frue,

så eg hadde godt selskap heile helga! :)

The Pasific Ocean er IKKJE varmt!

Nett so på TV! 

Eg hadde nok ganske mange fordommar mot LA.

Eg hadde jo berre sett frå diverse TV-serier og 

dei gjev inntrykk av at menneska der er svært vellykka

eller strevande skodespelarar.

Det gjev og inntrykk av at det er mykje plastikk

og fiksing av utseende,

men det var ein herlig variasjon av folk her

og egentlig overraskande lite plastikk.

Du kan nesten sjå Mitch komme springande...

Fine Ingrid! :)

Alt for å tjene litt pengar...

Ja, vi testa vatnet alle sammen! 

 Ei litt småbrei strand!

Utsikt mot Santa Monica Pieren frå Venice Beach

Etter å ha testa ut stranda og funne ut kor målområdet for neste dag var,

tok vi turen på The Getty Center.

Ein giganteiendom

med masse kunst,

fantastisk arkitektur,

mat og ei fantastisk utsikt!

Ein må oppleve kor stort LA er,

det går ikkje å forklare det.

Bildet under yter byen inga rettferd!

Det var også fantastiske hageområder på The Getty Center

Fotosenase for presteparet ;)

LA traffic. Sa eg at eg faktisk har KJØRT HER?? ;)

 Det vart ingen sein laurdagskveld med 

piker, vin og sang..

skjønt naboen hadde ei eller anna form for karaoke..

Men tidlig i seng for sjølvpinarane 

som skulle opp midt på natta for å rekke starten

på 42,195 km slit og svette..

Nokre har kulare kallenamn enn andre :)

BEFORE

AFTER

Mens vi venta på sistemann

 Det var faktisk tre sjømannskirkefolk som sprang,

to prestar og ein diakonal medarbeider.

Alle avslutta med glans!

Eg bøyer meg i støvet..

og ler av den stive gangen i etterkant! ;)

Søndag kveld var vi ute og skulle ete,

både vi som hadde inntatt sjømannskirka i San Pedro 

og vertskapet der.

Vi tenkte at det ville ikkje vere noko problem å få glutenfri mat

på ein restaurant som reklamerer med at dei har masse salat,

kjøtt og fisk.

Det hadde dei nok, men glutenfri mat var visst ikkje å få,

og sensasjonelt dårlig service av ledelsen var det også.

Hadde det ikkje vore så godt selskap,

så hadde det vorte ein skikkelig kjip kveld!

Mandag bar det ut på bilsightseeing.

(når to slit med å gå er det best slik)

Så då testa vi først ut Hollywood.

Det var heilt greit,

og veldig turistifisert.

No kan eg seie at eg har vore der. 

Har i grunnen ikkje store behov for å gå tilbake.

Eg såg det store skiltet og.. men greidde ikkje å ta bilde..

To gode venner...

Og for første gang på Starbucks:

Uten at eg måtte stave namnet mitt

fekk dei det rett på FØRSTE forsøk!

:D

Vidare tok vi veien opp til eit lite byggefelt

i Beverly Hills..

og på turen heim igjen 

køyrde vi gjennom ei lita handlegate

som heitte Rodeo Drive.

 Etter ei pause heime på kyrkja

der vi blant anna møtte studentpresten her i USA, 

så gjekk vi ut og åt.

Servicen var betraktelig bedre på California Pizza Kitchen;

sjølv om dei ikkje greidde å trylle fram pizzaen menyen lova

så sørga dei for at eg fikk ein stor salat 

(eg ba om halv porsjon..det var nok kan du sei),

og eg fekk den på huset!

SLIK skal det gjerast,

så skal det gå deg godt og du får rikelig med tips!

Lurer på korleis stor porsjon er!

Dagen i dag gjekk med til å køyre I5 nordover igjen.

Den er raskare, men er ein smule kjedeligare.

Men denne gongen var den ny for meg, 

og innkøyringa til San Francisco er jo berre vakker!!

Vel framme parkerte eg bilen

og innsåg at etter tre måneder uten å ha vore på ein einaste kjederestaurant, 

har ei helg sammen med eit par Texanere påvirka 

matvanene såpass at det vart ein protein-style burger

på In-N-Out før eg tusla meg heim.

Jaja, eg får begynne på eit nytt og bedre liv i mårra.

Helga har uansett vore ufattelig deilig.

Eg sit igjen med ei djup takknemlighet for 

at eg får vere ein del av sjømannskirkefamilien,

og får ha slike venner! 

Slike helger, med sol, gode samtaler og glede,

er skikkelig god vitamininnsprøyting!

Og å ha køyrt så langt åleine

etter nye trafikkreglar og overlevd trafikken 

både i LA og San Francisco,

gjev meg større håp om at eg skal overleve 

køyretesten også! ;)

Liv(et) sin ballanse

Den siste veka har gått veldig i ett.

Først hadde eg to herlege fridagar sammen med Eilen,

og tirsdag kveld begynte ei hektisk arbeidsveke.

Det er gjerne slik i sjømannskirkelivet

at det eine plutselig tek det andre,

så å få tida til å gå er ikkje noko problem.

Heldigvis er det rom for å puste litt også,

og torsdag hadde eg eit slikt godt pusterom:

Ein konsert med Tord Gustavsen Quartet.

Det var rett og slett påfyll for både kropp og sjel,

og ga ei fin oppkøyring til ei innhaldsrik helg.

Første post for helga var Student og Au Pair-middag 

på fredag kveld.

Ein herleg gjeng med unge folk tok turen 

til kyrkja denne kvelden

for å møte andre studentar og au pairar, 

og sjølvsagt for å få mine fantastiske heimelaga fiskekaker 

og min nydelige heimelaga sjokoladepudding.

Eg tok nemleg ein test på sjokoladepuddingmarkedet på onsdag,

og fann ut at den ikkje smakte som heime,

så då måtte eg koke frå botnen av. 

Ein blir aldri for gammal til å lære noko nytt!

Då oppvasken var tatt, 

var det berre å krype over senga før neste post:

Grautkoking og Smårollingane på Superlørdag.

Det er få ting som er så givande som å ha kyrkja 

full av familier, med ungar høgt og lavt 

og eit lydnivå som gjer at du føler

at du går inn i eit vakum når du kjem inn i eit stilt rom.

Og etter ein herlig laurdag,

var det duka for fastelavenssøndag.

Då eg gjekk til jobb regna det,

og eg tenkte:

"I dag kjem det sikkert ikkje mange."

Og var ganske rolig der eg stod og laga til 

fastelavensbollar til kyrkjekaffen.

Men om det var ryktet om fastelavensbollar

eller andre ting som trekte folket i California til kyrkja

veit eg ikkje, men det vart rimelig fullt hus

og svært god stemning både på gudstjenesta 

og kyrkjekaffen.

Eg føler meg så utruleg priviligert som får lov å 

ha ein slik jobb.

Ein jobb der eg kan kose meg med å lage mat,

der eg får leike og synge med ungar,

der eg får snakke med menneske

om livet, gledene og sorgene,

og der eg får minst like mange klemmer og smil

som eg gir.

Eg trur mange gonger eg får mykje meir omsorg

enn det eg greier å gi.
Og eg elskar det når det kokar rundt meg,
når det er hektisk og eg har masse å gjere,
og når det er mange folk rundt meg,
slik som det har vore siste veka.

Men eg skal vere ærleg:
Det er godt å synke ned i sofaen

med god mat og drikke

og sjå på tv etter ei slik helg.

Og det er godt å vakne opp til ein fridag

der eg har ein plan

om å møte ei venninne

og ete frokost/lunsj..

Og tusle i byen

og shoppe litt 

før vi avsluttar 

med ein tur opp

i 40.etasje

der vi kan nyte utsikta 

til den fine byen min.

Og å ta trikken til Fisherman's Wharf

før eg går heim derfrå i regnet

for igjen å lande i sofaen.

Det er denne ballansen 

mellom fritid og jobb,

mellom det å kvile og det å arbeide,

mellom det å vere for seg sjølv 

og det å vere sosial,

som gjer at livet er herlig! :)

Det overnaturlige møtet

Forrige søndag var det Kristi forklarelsesdag. Då var teksten henta frå Matt.17 og er ein merkelig greie om at Jesus og nokre av disiplane går opp på eit fjell og møter Moses og Elia. For dei som har lest litt i Bibelen så veit ein at Moses og Elia er store skikkelsar i det Gamle Testamentet, men dei levde definitivt ikkje samtidig med Jesus og disiplane - så her er det snakk om noko skikkelig overnaturlig.

Eg likar jo helst det eg kan forklare. Og eg likar å forstå kvifor ting er som dei er. At eg er kristen er ein av dei tinga eg ikkje kan forklare. Eg anar virkelig ikkje kvifor eg trur, men eg gjer det. Og det er ting ved kristenlivet som eg syns er vanskelig. For eksempel når eg møter dei som er litt meir "opp i skyene" med hovudet enn eg er. Når andre kristne forventar at eg skal føle eller reagere på bestemte måtar for å vere "god nok" kristen, då får eg alle piggane ut. Og det er dessverre ein del samanhengar der ein kan kjenne på eit slikt press. Og då føler eg meg lett som Gud sitt litt tilbakeståande og hemma barn.. Heldigvis er eg sikker på at Han er glad i meg akkurat slik eg er. ;)

Men samtidig trur eg Gud kan gje oss både følelsar og reaksjonar som er samstemte med resten av dei som er i rommet. At vi kan ha både individuelle og kollektive overnaturlige opplevingar. Ja, eg har opplevd å vere tilstades på samlingar der ingen har hatt lyst til å gå, og det har vore som om usynlege band vart knytte mellom oss - på ein god måte, og der vi opplevde å være i nærkontakt med noko(n) hellig. Men eg har og opplevd at samme lovsongen har vorte sungen for 11.gang (som var ca.10 gonger for mange) fordi ein jakta på ei stemning - og då begynner vi å gå over i suggesjonen si verd. Det er det ikkje mykje hellig over, sjølv om tanken og viljen bak i utgangspunktet berre var god!

Men tilbake til denne merkelige teksten i Matteus. For eg har gått og fundert på den i løpet av veka. Og det som har slått meg er kor genial Gud er! For Han brukar ikkje det nyaste nye for å vise disiplane som er med på fjellet der kven Jesus er, Han brukar det dei kjenner. Han gjev dei ei oppleving av noko dei kan relatere til, på ein måte som gjev dei ei oppleving av å forstå noko dei ikkje har forstått før. Og så er det noko som skjer i særlege tilfeller - ikkje kvar dag.

Og kanskje er det slik når Gud gjev oss overnaturlige opplevingar i dag og? At det er noko som gjev oss innsikt og forståelse som vi ikkje før har hatt? At det ikkje handlar om å ha bestemte følelsar eller å oppnå noko for å vere best i kristenklassa, men at det handlar om å få ei innsikt som gjer oss trygge på vår eigen identitet som kristne og som alltid viser oss kven Jesus er? At når Gud gjev oss slike ekstraordinære overnaturlige opplevingar, så gjer Han det gjennom ting vi kan forstå og relatere til? Og kan det vere at dei særlege overnaturlige opplevingane ikkje er noko kvardagsleg, men noko som vi av og til treng for å sjå kor stor Han vi går med i kvardagen egentlig er?