Ein strålande kveld

I dag vakna eg seint.

Og første tanken eg hadde i hovudet var:

"I går var ein strålande kveld!"

Så kom eg ut på kjøkkenet,

der resten av oppvasken venta på meg,

og eg tenkte:

"I går var jammen ein strålande kveld!"

I går var det nemlig tid for den årlege lammemiddagen.

Vi kunne vore 12 til bords,

men grunna sjukdom og arbeid vart vi berre 9.

Men det var 8 fantastiske folk å dele eit slikt måltid med!

Det har vorte ein tradisjon med denne middagen på hausten.

Ein tradisjon eg kjem til å sakne.

Det er veldig kjekt å planlegge og lage middag 

til desse menneskene.

I år har det vore ein litt meir stressande veg fram til sjølve dagen,

for forrige helg sette eg i gang med oppussing...

Laurdagen gjekk med til tapetrinving

og golvbelegg-legging.

Snille, gode Rune hjap meg,

uten han hadde eg ikkje fått dette gjort!

Sidan veggane skulle få eit par strøk med maling og, 

tok det nokre dagar før gangen vart ferdig.

I tillegg driv eg jo og sorterar livet mitt, 

pakkar og lagrar. 

Og då må liksom alt fram i dagslyset..

Så torsdag såg stova mi slik ut:

Snille, gode Berit kom innom for å hjelpe meg litt, 

og gangen vart plutselig ferdig.

(og veldig fin, spør du meg!)

Det gjenstod enno mykje før 

eg kunne invitere folk inn til fest..

Så det vart mykje rydding og lite matplanlegging,

både torsdag kveld, fredag kveld og laurdag på dagen.

Men når eg har bestemt meg for å ha fest,

så blir det fest!

Forrett: Bruchetta med serranoskinke

Hovedrett: Lammelår med gulrot, brokkoli,
fløtegratinerte poteter og sennepssaus

Dessert: Panna Cotta

Folket virka godt fornøgd med maten,

det var i allefall ingen som våga å klage ;)

Det var ein virkelig deilig kveld, 

det blir ofte det når ein få samle gode vener rundt matbordet.

Eg er så takknemlig for at eg har venner

som vil komme og ete middag når eg inviterer.

Eg er så takknemlig for at eg har venner 

som tåler å sjå meg på ein dårleg dag.

Eg er så takknemlig for at eg har venner

som faktisk kan sjå leiligheta mi på ein skikkelig dårlig dag,

og som likevel vågar å sette beina innanfor to dager etter..

Eg er så takknemlig for at eg har menneske i livet mitt,

som er glad i meg både på dei gode og dei mindre gode dagane.

Eg er så takknemlig for at eg får oppleve så masse,

og stadig får bli kjent med nye, fantastiske menneske.

Eg er så takknemlig for at eg kunne vakne seint i dag, 

fordi eg hadde venner på besøk til ut i dei små timane.

Eg er så takknemlig for at det var ein oppvask som venta på meg i dag,

for det betyr at i går kveld var ein strålande kveld.

Mest av alt:
Eg er så takknemlig for at desse flotte folka
er ein del av livet mitt.
<3

Tapet og kjærleik

Eg syns kjærleik er eit slikt fint ord. 

Det er mykje finare på nynorsk enn på bokmål, syns eg.

Men så er jo nynorsk eit språk som får ting til å høyres meir poetisk ut.

Men det var ikkje nynorsk eg skulle skrive om.

Det var kjærleiken.

Eg har tenkt masse på kjærleiken denne helga.

Fredag kveld starta eg nemleg eit prosjekt 

midt oppe i all pakkinga. 

(som foreløpig gjev seg utslag i mykje rot og lite anna)

Eg må fikse gangen min for å kunne leige ut leiligheta mi.

Eg fjerna eit skap då eg pussa opp 

badet for eit års tid sidan,

og då oppdaga eg at det mangla golvbelegg 

og tapet på veggane bak skapet.

Eg har utsett og utsett, og no MÅ eg.

Første del av prosjektet var 

å fjerne tapeten på resten av veggane.

Å fjerne tapet er ein skikkelig drittjobb.

Heile fredag kveld og bortimot i heile går stod eg 

og reiv tapeten ned frå veggane.

Først tok eg eitt lag tørt,

og så hadde eg fått låne meg ei tapetfjernemaskin

(og kjent som steammaskin)

som eg gjekk over og fekk ned resten med.

Når gammal tapet skal av, 

så ser du kvar dei har spart på limen 

og kvar dei har gjort grundig arbeid.

Du ser og kva feil og manglar veggen bak har

når den kjem til syne.

Eg stod og såg på gjensparkla hol og andre småfeil

då eg begynte å tenke på eit bibelvers:

"Og ha framfor alt inderleg kjærleik til kvarandre, 

for kjærleiken løyner ei mengd med synder" 

(1.Pet. 4:8)

Det er litt mer kjærleiken som med tapeten.

Den dekka mange "synder" og småfeil.

Når tapeten skulle av, 

kom det fram alt som måtte vere av feil og mangler.

For å få det fram måtte eg virkelig jobbe på enkelte stader.

Andre plassar slapp tapeten 

berre eg stakk kniven inn i eit hjørne.

Eg trur at å ha inderlig kjærleik 

til kvarandre handlar om å bruke nok og riktig lim.

Eg har sagt det før; for meg handlar kjærleik om valg.

Sjølvsagt er det ei kjensle og, 

men til sjuande og sist så handlar det om valg.

Valget om å prioritere, valget om å tilgje, 

valget om å sjå det beste 

og valget om å løfte nokon andre opp.

Det handlar ikkje om naivitet 

eller å gjere seg sjølv til dørmatte.

Det handlar om å ville elske.

Det trur eg er limet. 

Enten det er kjærleik mellom kjærestar, 

venner, søsken eller foreldre og barn.

At limet er riktig er viktig, 

det gjev tapeten styrke til å bli, 

sjølv om nokon stikk ein kniv inn i eit hjørne.

Det gjer at ein må arbeide hardt 

for å få fram det som tapeten skjuler.

Tapeten gjer at veggen blir vakker, 

sjølv om ein måtte sparkle småsåra,

og sparkelen hadde ein annen farge enn veggen.

For tapeten gjer at veggen får stråle,

sjølv om den egentlig berre var ein grå betongvegg.

Eg trur kjærleiken gjer det samme med oss.

Dersom vi veit at vi er elska,så kan vi stråle 

sjølv om vi veit at vi har mange skavankar.

Men for å bli elska må vi og våge 

å vise fram veggane som treng tapet,

som ikkje er så fine 

og vi må la andre få bruke limet for at tapeten skal henge.

Og når vi veit at vi er elska til tross for at ikkje alt er perfekt, 

så blir vi trygge og takknemlige.

Og av og til i livet møter vi menneske 

som ikkje brukar nok lim,

eller som ryggar når dei får sjå feila våre.

Det kan vere både vondt og føre til større sår i veggen.

Då er det vanskelig å la nokon andre sleppe til, 

det er mykje lettare å utsette 

eller gøyme vekk den såra veggen.

Men du verden kor godt det er,

når veggen har fått behandlinga den treng

og ikkje treng eit stort skap for å skjule dei stygge merkene.

Så:

ha framfor alt inderleg kjærleik til kvarandre, 

for kjærleiken løyner ei mengd med synder.

Friluftskontor!

Då klokka ringde kl.06.00 i går morgon

tenkte eg med meg sjølv:

Eg er ikkje eit soloppgangsmenneske.

Eg er eit solnedgangsmenneske!

Men det var tida for min siste stabstur 

med Bjørgvin bispedøme sin stab. (snufs)

Og den skulle tilbringast i det ville og vakre Hardanger.

Det var på med ull og fjellsko

og sidan eg skulle slutte hadde eg fått det ærefulle oppdrag

å stå på post 1.

Dei andre skulle løyse litt oppgåver før dei gjekk frå start,

så eg slo i hjel tida med å drøyme litt om storbyen

og ete litt blåbær.

Eg er ikkje eit utprega friluftslivsmenneske.

Men eg likar meg utandørs,

og eg likar meg på fjellet.

Det er berre sanitærforholda eg har litt problem med.

Det å ha dorull i sekken er liksom ikkje mi greie...

Nei, gje meg i det minste ein barkedo!

Finn 1 feil - for Liv-Helga

Men når det er sagt:

Det er NYDELIG å vere ute i sol og fint haustvêr!

Omtenksom som eg er, 

så gjekk eg ikkje så langt frå vegen.

Eg visste berre at eg skulle stå i nærleiken av vatnet.

Det eg ikkje visste var at på oppgåva

som viste veg til post 1,

så stod det at eg stod VED vatnet.

Eg gjorde jo det, om ein tolkar det veldig romslig.

Noko som førte til litt ekstra trim for eit par av gruppene..

Kvar er post 1? 

Kvar går vegen?

Oppgåva er løyst! :)

Det berre OSAR friluftsmenneske av denne jenta!

 Då alle hadde vore innom posten min

gjekk eg vidare til post 2, 

som etter ei stund vart post 4.

Der skulle vi alle samlast til slutt.

Nordfjordingar (vestlendingar) brukar jo

å fokusere på å komme seg til toppen fortast mulig.

Det genet unngikk eg..

Eg går og kikkar på alt mulig 

og sullar og tek livet med ro.

Syns naturen gjer seg best på den måten, eg...

Ein fin, liten blome i skogen eg ser..

Nesten på post 2/4

Ei ny venninne :)

Ein av mange, mange...

kompisen til den på forrige bilde..

Endå ei ny venninne

 Etter lenge, og lenger enn langt, 

kom dei andre tilbake.

Då vart det grilling og god stemning.

(det er i grunnen alltid god stemning når 

bispedømekontoret er på tur!)

Slik skal grilla pølser sjå ut!

 skoddelegging frå bispekontoret! ;)

Og så bar det ned igjen.

Til Strandebarm og Hardingatun.

Der venta varm badestamp for dei som var klar for det, 

fyr i peisen, utsøkt mat og godt selskap.

Det er ein utruleg flott gjeng 

eg har hatt privilegiet av 

å jobbe i lag med dei siste tre åra.

Dei er både dyktige i jobben sin

og svært hyggelige å vere i lag med.

Og eg kjenner at eg er svært takksam

over å ha fått lov å vere ein del av fellesskapet,

og blitt kjent med desse fine folka!