Det gode liv i København

Det har komt nokre meldingar 

frå folk som lurer på om eg har det bra her i København.

Så eg fann ut at det er kanskje best å blogge litt om

mitt opphald i denne vakre byen.

Eg jobbar jo som sommarvikar for vertskapet her

i Kong Haakons kirke, 

eller sjømannskirka i København.

Eg syns det er ein veldig ok måte å bruke ferien.

(sjølv om eg i år var litt usikker, 

sidan eg skal flytte til San Francisco til hausten)

Det er veldig spesielt å få lov å jobbe i sjømannskyrkja.

Og når eg har gått her og vaska, baka, ordna og styra, 

så har eg tenkt på kva det er som tiltrekk meg slik.

Det første trur eg er gjestfridomen.

Du blir alltid møtt her. Og vi som arbeider her er bevisste på det.

Det er jo slik kirka burde vere.

Dette blei fint understreka andre kvelden, 

då dei som hadde vore sommarvikarar før oss, 

og vi som er sommarvikarar no 

vart invitert heim til presten saman med nokre til.

Ein prest som faktisk kan lage mat! ;-)

Ein skal ikkje undervurdere det å samlast rundt matbordet.

Det er litt sjømannskirka si greie, 

og det funkar så utruleg bra.

Det andre som tiltrekk meg er at ein har omsorg for kvarandre.

Ekte omsorg.

Slik det burde vere i kyrkja.

Vi kan vere lys på vegen for kvarandre, 

vere tilstades og bry oss.

Det er så lett å komme med svar og løysingar,

for det sparar tid, 

når det menneska rundt oss virkelig hadde trengt

var litt av tida vår.

At vi var villig til å gå eit stykke veg saman med dei.

Og ønsket om å vere til for kvarandre

møter eg her - og eg møtte det i fjor i Pattaya.
Og erfaringane lar ikkje vente på seg,
dei kjappe svara gir så utruleg mykje mindre tilbake
enn å ta seg litt tid!

Og det er utvilsomt knytta til det tredje eg finn veldig tiltrekkande,

nemlig menneska.

Eg har ei svakhet - eg blir veldig fort glad i mennesker.

Og eg har allereie greidd å bli glad i ganske mange her..

Det finns så utruleg mange fantastiske menneske!

Faktisk vil eg våge å påstå at alle menneske er 

fantastiske. 

 ( Men ikkje alle fungerer nødvendigvis like godt i lag ;) )

jenta har vore på shopping :)

Nok ein gong har eg komt til ei sjømannskyrkje,

og fått oppleve berre etter dagar at 

livet mitt har vorte rikare.

Det har vore i innhaldsrik veke for meg, 

sjølv om det ikkje har vore ei heil veke endå.

Eg har, for dei som måtte lure på kva dagane går med til,
for eksempel sykla på ein sykkel, 

som ikkje står fast på bakken,

for fyrste gong på sikkert 15 år.

Det var betryggande å oppdage at har du fyrst lært å sykle, 

så kjeme det tilbake ganske fort..

Men eg må innrømme at det var veldig uvant at 

styret kunne bevege på seg.... ;)

 Eg har og vore ute og ete og fått ein herleg dessert

som var så enkelt at sjølv eg kan greie å lage den:

vaniljeis med espresso.

Eg seier det berre:

HEILT UTRULEG FANTASTISK!

Eg var salig i mange timar etterpå!

Perlehøns med noko grønn skumgummiliknande greier

var derimot ingen stor vinner for min del...

I går var vi som arbeider på kyrkja her no ute

med ei som har jobba her før og venninna hennar.

Det vart ein veldig fin kveld!

Så fin at den tok stadig nye vendingar :)

Det var litt politisk debatt,

og sidan det er no valg i år er jo det store spørsmålet:

Skal eg velge mor mi sitt parti 

eller skal eg lukke augene når eg går inni stemmeavlukket 

og ta slippen øverst til venstre?

Vi andre syns det var og det var festlig med litt politisk engasjement :)

Litt samstemt i drikkevegen?

Så måtte vi jo gå ein tur igjennom Christiania.

Der var det ikkje lov å ta bilder,

men det hadde vore genialt å få gå laus med kamera der.

Vidare gikk turen til Amagerstrand

for å ete is..

kva er vel meir sommar enn sand mellom tærne??? :)

Finaste Sigrunn og Hanne Marie

Det er veldig varmt og lummert i København om dagen, 

så ein tur på stranda var absolutt ein vinnar.

Og for å toppe heile... ja, kvelden, 

så enda vi nok ein gong heime hos presten

med hyggelig samtale og godt selskap :)

Sjømannsprest i solnedgang

I dag og har det vore varmt, 

og travelt,

men veldig kjekt.

3 par har fått sagt ja til kvarandre,

eg har kokt laurdagsgraut
- uten å tabbe meg ut, sjølv om det var farleg nær
at det gjekk eit kilo smør i grauten, i staden for 200 gram - 

og baka kake til kyrkjekaffen i morgon.

(om eg har tabba meg ut der, gjenstår å sjå ;) )

Og så har eg snakka med mange herlige menneske!

Eg kjenner at eg er så takksam 

for at eg får lov å vere med på dette.

Takksam for å få vere del av ei kyrkje

som har rom for alle,

omsorg for alle, 

til og med for sånne som meg :)

Barnlaus

Eg nyt deilige dagar i København,

det er varmt - sola skin når det ikkje er torevêr 

og eg har allereie møtt mange nydelige menneske!

Og eg har tenkt masse på det med å vere menneske.

Kor forskjellige vi er.

Kor ulike historier vi har.

Eg har høyrt mange historier i sommar.

Om liv som ikkje vart som forventa.

Om liv som ikkje vart.

Om kor tilsynelatande tilfeldig det er at vi er til.

Om smerten ved å misse det du drøymer om,

eller aldri å få det.

Og eg er så takknemlig for alt eg har!

Etter mitt småsinte blogginnlegg om singelliv og samliv

har eg fått høyre mange historier 

som handlar litt om dei same tankelause måtane

vi kan tiltale kvarandre på.

Men ikkje berre rundt singellivet,

men rundt det å vere barnlaus.

For nokre er draumen om å få eit barn

den aller største draumen.

Nokre opplever at dei ikkje finn nokon å 

dele dette med, og får gjerne høyre at 

"no må du finne deg nokon før det er for seint".

Eg har fått høyre det og, 

men eg er så heldig at eg allereie er tante til

dei 10 mest fantastiske menneska som finnes, 

så for meg er det inga krise å ikkje få barn.
Men det var ikkje slik eg hadde sett føre meg livet mitt
då eg var 16...eller 18.. eller 22...

Men om du drøymer om det,

og ikkje ser korleis du skal få oppleve det, 

så er det berre vondt å bli minna på, 

sjølv om det er sagt med glimt i auget.

Og så har ein dei som har funne seg ein å dele livet med,

og enten ein har gifta seg eller berre er sambuar,

så kjem kommentarane etter ei stund.

Om det ikkje snart er noko på gang.. 

Og så har ein prøvd og prøvd og ikkje lukkast.
Mange eg har snakka med hadde eg ikkje trudd
at var der at dei arbeidde med saka,
så min tanke no er at mange fleire enn vi trur
opplever slike nedturar.
Og det burde vere eit kjent faktum at det er ikkje berre
å trykke på ein kapp, så blir ein gravid,
sjølv om det for enkelte kan virke slik.

Berre det siste året har eg fleire venner som har opplevd 

gleda ved å bli gravid, og smerten det er å miste barnet,

enten i løpet av svangerskapet eller rett etter fødsel.

Eg har venner som har opplevd fleire spontanabortar,

der gleda ved å bli gravid har blitt til eit fryktmoment.

Draumen om barnet er der,

men frykten for kva som skjer dersom ein blir gravid igjen

er som ei svær tordensky som heng der med alle sine truslar.

Då er det ikkje greitt når nokon kjem med 

små morsomheter om at det er på tide å sette i gang.

Å få barn er ingen menneskerett.

Å få barn er eit privilegium.

Å få barn er ei gåve.

Å få barn er noko vidunderleg, 

noko som er så fantastisk at det ikkje kan måle seg med noko anna.

Men ikkje alle av oss vil få oppleve det.

Sjølv om vi gjer alt vi kan for å få det.

Ein del av dei historiene eg har høyrt 

har satt djupe spor i meg.

Smerten og saknet er så stort at det finnes ikkje ord.

Så eg kjente at eg måtte skrive dette litt alvorlege blogginnlegget, 

for å minne både meg sjølv og andre om 

at vi veit ikkje kva historie dei andre sit med.

Sjølv om vi kjenner folk rimelig godt

er det ikkje sikkert at dei deler all smerten med oss.

Vi veit ikkje kva veg dei har gått,

kva smerte dei har måtte smake

eller kor hardt dei har forsøkt.

Vi kjenner ikkje til alle draumar, håp og lengsler

menneska rundt å ber på.

Så vi treng å tenke oss om før vi trakkar inn

i det private, sårbare rommet

med store slagstøvlar med mykje møk på.

Ei veke med besøk :)

Då eg var hos Berit og slappa av før 

Muse forrige fredag fekk eg telefon.

Det var ein hyggeleg telefon som 

fortalde at eg skulle få besøk neste dag.

Ellen, mi eldste niese, nr.3 i rekka av tantebarn 

ville ta seg ein tur og besøke den gamle tanta si.

Slikt blir det stor glede i heimen av, 

sjølv om ho måtte leve med at eg er i ein pakkeprosess.. ;)

Så siste veka har eg tatt meg litt ekstra fri, 

noko som passa bra sidan eg hadde tenkt 

at tre dagar neste veke var både avspasering og ferie.. 

Og så har vi sett på byen, nytt varmen og vore på shopping.

Søndag var vi på skikkelig turistsightseeing.

Eg har alltid hatt lyst å ta desse hoppe-på-bussane, 

og endelig fekk eg ei unnskyldning for å gjere det :)

litt ulikt sko og kle valg på oss to.. ;)

finn ein feil! :)

 Og så tok vi oss ein tur på Ulriken :)

Jeg tok min nystemte...

Finaste Ellen Synøve! <3

Mandag ettermiddag tok vi turen med bybanen til Lagunen.

På veg heim tok vi turen innom Kari og Johanne på Paradis.

Og avtalte lunsj neste dag :)

Og ein kan jo ikkje vere i Bergen uten å ha vore på Fløyen!

Og siste måltid hos meg vart litt eksotisk fiskesuppe på tysdag,

det er jo viktig å utvide horionten...

Tysdag kveld vart vi endå fleire, 

for då kom mine foreldre og Ellen sine besteforeldre.

Det vart veldig trivelig :)

Litt langt ned...

Det har jo vore ei veke med knallver, 

så vi måtte jo sjekke ut "hagen min"..

Men i dag bar det heim igjen for besøket, 

men først fekk dei med seg ein regnskyll..

Det klarna heldigvis opp etterpå, 

så no er det berre for meg å vaske kle,

pakke, rydde og ordne til eg skal sette nasa mot Køben på mandag.

Takk for besøket!

Det har vore ei kjekk veke!