Eit særdeles gledelig gjensyn!

Inntil i dag var det 12 år sia eg såg Muse sist.

Då var det andre gongen eg såg dei på under ett år, 

og det var ein kjempeskuffelse.

Første gongen eg såg dei hadde dei alt å bevise,

og var kanonbra.

Om det var at dei hadde begynt å slå gjennom, 

eller om det var mine forventningar som var skyhøge

er ikkje lett å seie, men skuffelsen var såpass stor

at eg ikkje høyrde på dei igjen før for eit par år sidan..

Eg hadde egentlig ikkje tenkt å spandere på meg ein konsert i år,

men plutselig passa det så fint likevel,

så derfor vart det Brann stadion på meg i kveld.

 Og FOR EIN KVELD! :)

Ein ting var at eg var der med gode venner :)

Og showmaskina Datarock varma opp..

VI E KLAR! :)

Men virkelig:

Det var nesten like bra som U2!

(Og for dei som kjenner meg, 

så veit dei at det betyr EKSEPSJONELT BRA!)

Det er ein lang veg frå John Dee og Rockefeller

til stadionkonsert av dette kaliberet.

Slett ikkje alle ville klart det, 

men Muse har vore på tur med U2 og 

produksjonen på dette er så tight at 

det blir knappe to timar med pur nytelse!

Dei som skal på konsert i Oslo kan berre glede seg, 

Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholm og Dominic Howard 

er vel verd pengane! :)

Litt Coldplayinspirerte saker...

Det vart sendt ut jevnlege røyksignal frå stadion i dag ;)

YES! ;)

Det sto nokre jenter ved sida av oss

som tok bilder av seg sjøl heile tida.

Det vart etterkvart ganske komisk å sjå på, 

så eg og Berit måtte prøve det samme..

(men vi ville i det minste ha med oss Matthew Bellamy i bakgrunnen)

Neida, vi e ikkje gira! ;)

Eg trur og at eg oppdaga drømmemannen i dag.
Han synge veldig bra, er fantastisk flink å spele bass,
og kan spele munnspel.
Så enkel er altså eg.
(og at han ikkje er vond å sjå til gjer heller ingenting.)
Eg satsar på at han la merke til meg,
og tek kontakt ;)

Drømmemannen..
bare synd han er godt gift ;)

Eg må likevel kommentere ein ting som eg syns er litt trasig

i norsk konsert-samanheng.

Altfor mange går på konsert

og drikk seg frå alt som heiter normal folkeskikk.

Eg forstår liksom ikkje heilt vitsen med å skulle vere 

så full når ein har betalt i dyre dommar for å sjå og høyre

verdensstjerner... men det er kanskje berre meg..

Uansett,

sjølv om det var litt for mange som hadde fått litt for masse innabords, 

så kunne det ikkje legge nokon dempar på ein av dei beste konsertopplevingane

eg har hatt dei siste 5 åra!

THANK YOU, MUSE!

Det blir ikkje 12 år til neste gong, 

håpar eg! ;)

(Surfe-)Paradis og englesang

I går fekk eg plutselig besøk av to gode vener

Kari Anne og Terje.

Og då må ein jo vise kva godt Stadlandet har å by på.

Vi starta sjølvsagt på kysten si vakraste perle:

Fure.

For meg er det sjølvsagt at det er lyd på bevegelse i havet.

Så det er ikkje noko eg tenker på.

Men når du kjem frå Sørum eller Indre Sogn er det ikkje

like sjølvsagt, og det var visst veldig fasinerande..

Så medan dei lytta på havet,

tok eg ein liten bildeserie av korleis det ser ut

når bølgene møter fjøresteinane :)

Etter ei god stund på Fure, bar det vidare til perle nummer to:

Hoddevik.

Vegen er smal og svingete, 

og eg trur egentlig turistane var glad for at det var ei lokalkjend 

som hadde liten bil som køyrde 

- sjølv om dei glatt hadde greidd det sjølve.

Det var no nesten, men berre nesten, fristande å dukke uti..

Og sjølvsagt måtte vi sjå på surfarane ei stund.

Å surfe ser veldig enkelt ut, 

men eg lovar deg: 

Det er IKKJE enkelt! 

Vidare gjekk turen til perle nummer 3:

Ervik.

Der skulle vi på konsert i kyrkja.

Dette er ei spesiell kyrkje, 

egetlig eit minnekapell for hurtigruteskipet St.Svithun

som vart bomba av engelskmennene i havgapet ut for Ervik

ein septemberkveld i 1943.

Sånn teknisk sett:
Det burde vore ei due,
ikkje ein måse...

Sidan eg har vore guide i kyrkja tidlegare

så kan eg rimeleg mykje om både bombinga,
heltedåden til både mannskapet og ervikarane,
 og eg kan litt staden generelt.

Bl.a. er kyrkjegarden i Ervik er frå 1500-talet,
men kyrkja vart innvigd fyrst i 1970.

Vi avslutta kvelden med ein saliggjerande konsert

med St.Halvardguttene og Salomos Høysangere.

Dei hadde eit heilt blokkfløyteorkester i koret også...
Blokkfløyte kan faktisk høyres fint ut - når folk KAN å spele det!

Det var vakkert og rørande, 

og særleg imponerte ti år gamle Mattis då han sang

Pie Jesu frå John Rutter sitt requiem.

Den har eg vore med å sunge sjølv, 

og det er ikkje eit særleg lett stykke!

Og det var både jubel og norsk gospelklapping når

Salomos Høysangere både dansa seg gjennom

litt tradisjonell gospel.

Det vart ein aldri så liten turbo-sightseeingdag på Stadt.

Men eg håpar gjestane hadde det fint.

Eg trur dei ikkje reiste svoltne avgarde. 

Det var iallefall veldig kjekt å ha dei på besøk!