Fram og tilbake og litt til

ganske trøtte og veldig happy! :)

Eventyret starta på torsdag.

Kl.13 logga eg meg av systemet,

tok den rosa kofferten og sette kursen mot Flesland.

Der møtte eg Berit Margrethe og 

etter et par jobbtelefonar så var vi klar for langhelg.

Vi starta her:

Når eg skulle vise fram mitt Oslo til Berit Margrethe,

så var jo berre det beste godt nok.

(og det var faktisk billigste hotellet vi fann den natta)

Og så bar det på indisk, 

på Punjab Tandoori, 

det ser kanskje ikkje så fancy ut

men maten er FANTASTISK!

 Etter maten og en kjapp oppfrisking, 

tok vi turen opp i 34.etasje,

og vart omringa av ein gjeng IT-folk.

Det var en særdeles underholdande kveld..

og vi gjekk oppstemte til sengs,

klar for ein liten Oslo-shoppedag,

før vi skulle møte Ingelin og reise til det store utlandet i aust.

ein plass der ute er holmekollen...

Kjetil ville også vere med til Stockholm,
men vi sendte han til Bergen i staden..

Og endelig var helga vi hadde venta på store deler av hausten 

skikkelig i gang.

Vi budde på eit kjempekoselig lite hotell,

som i tillegg låg veldig sentralt.

Vi hadde ein liten middag før vi fant senga på fredagen.

Det er merkbart at vi har blitt vaksne,

og jobbar heile vekene..

Men laurdag var vi klar for shopping.

Og innimellom butikkane kikka vi litt på byen også.

Stockholm er ein svært vakker by, 

sjølv om det og var svært kaldt..

Og vi måtte jo ta bilder..

Vi tusla litt i Gamla Stan

før vi gjekk tilbake på hotellet for ein siesta.

Og så skulle vi ut og ete.

Dét tek fort tid med tre jenter på tur.

Men det var heldigvis rikelig med speil på hotellrommet ;)

eg vakna litt tidligare frå siestaen..

Vi fann oss ein liten, koselig italiensk restaurant i Gamla Stan

då vi ikkje fann sushirestaurant med plass til oss.

Der var både service og stemning på topp.

Men det var som sagt kaldt i Stockholm i helga, 

og vi enda etterkvart opp på ein liten pub borti gata frå hotellet

som heitte Bishops arms. 

Det føltes trygt, (Serafer: det var samme greia som i Køben)

og Berit Margrethe fekk tina tærne sine..

"Eg liiiiiide..."

Og vi er heilt normale..

Einaste feilen med helga var at den gikk altfor fort.

Plutselig var søndagen der.

Vi tusla litt i Gamla Stan,

og var på julemarkedet der 

og fekk oss ein kopp med kakao.

fleire enn meg som får Twilight-assosiasjonar?

Og så bar det heim igjen.

Frå Stockholm til Oslo hadde vi kjempegod tid.

På Gardermoen satte vi oss på Starbucks og landa litt

før Ingelin skulle heim til seg og vi skulle heim til vårt.

Men frå Oslo til Bergen var både eg og Berit litt utolmodige.

Og då legg ein gjerne merke til ukulturen som er på flyreiser.

Særlig to ting fasinerte meg i går kveld:

1. Når flyet er kjempeforsinka, og ein får beskjed om at ein skal starte med rad 15 og bakover på ombordstigninga. Ja, då hadde det vore greit om dei på rad 3 venta litt.. Men av ein eller annan grunn greier ikkje folk å forstå at når dei står i vegen fordi dei skal fylle bagasjehyllene, så blir flyet ytterligare forsinka.. Merkelige greier..

2. Når ein ventar på bagasjen, er det merka rundt rullebandet med ein strek som skal fungere slik at det er plass for folk å ta bagasjen.. Men folk stimlar seg fram og stiller seg heilt inntil, slik at når koffertane kjem, så må ein kjempe seg fram og held gjerne på å slå ned nokon og, for å få den med seg.

Men eg fekk no med meg min rosa koffert, taxfreevarene og overfylte veske. 

Kom meg på flybussen, gjekk opp til Nordnes der eg henta ein bil 

som eg måtte skrape etter alle kunstens reglar. 

Så kl.01.30 låste eg meg inn døra heime.

Då var det akkurat 5,5 timar til eg skulle opp igjen

for ei ny reise.

Denne gongen var det ei dagsreise.

For i dag har eg vore i Sogndal ein tur.

Og sidan Lærdalstunnellen var stengd på grunn av ei forferdelig dødsulukke i går kveld, 

så måtte eg køyre ein veg eg ikkje har køyrt på lenge:

Vikafjellet.

Og det var ein flott tur! :)

Det er nesten så eg får lyst å gå på ski.
NESTEN!

Er ein diva, så er ein diva! :)

Det er alltid kjekt å komme over grensa til trivselsfylket.

Men i dag kjende eg det var utruleg godt å parkere bilen

og gå heim.

Eg er utruleg takknemlig for at eg har gode venninner som eg kan reise på turar saman med.

Eg er svært takknemlig for at eg har ein jobb som tar meg med på spennade reiser.

Men eg er og særdeles takknemlig for at eg faktisk har ein heim, 

både her i Bergen og heime på Stadt, 

der eg kan lande etter både ferie og arbeid.

Eg er svært, svært heldig!

Home, sweet home.

Juleminne

I år er andre gongen på 9 år 

at eg ikkje skal synge på julekonsert med Seraf.

Noko eg saknar veldig.

Og eg sat og gikk gjennom nokre papir,

då eg plutselig fann ei historie eg hadde skrive til ein av julekonsertane,

som hadde temaet "Somewhere in my memory".

Ei historie om korleis mi barndoms jul var,

slik eg hugsar den, og den tenkte eg at eg kunne dele her:

Verdas finaset søsken
og brune gardiner!

Brune gardiner var det fyrste teiknet på at jula nærma seg. Dei kom somregel opp rett før bursdagen min. Forventninga auka i takt med dagane og når adventsstaken kom fram visste eg at det berre var veker igjen til den store dagen. Men før den kom måtte vi både rydde og vaske, bake kaker og sy rull.

Eg hjalp sjølvsagt til!

Så var dagen der. Det var alltid snø på denne dagen.
Eg våkna alltid tidlig denne morgonen, og det store spørsmålet var: Kva ligg under treet til meg i år?? Dagen var uutholdelig lang!

Fyrst skulle adventstjernen takast ned, ventetida var over. Så skulle juletreet pyntast, pappa satte på lysa, eg og søstera min hengte på glitter, kuler, norske flagg og anna pynt. Det store spenningsmomentet var når pappa satte i kontakta til lysa. Funka alle i år også? Ja, for det hadde vi sjølvsagt gløymt å sjekke før akkurat der og då.. Og meir enn ein gang resulterte det i paniske turar på butikken. For et tre uten lys, det kunne vi jo ikke ha!!

Denne vaks eg opp med.
Det blir ikkje jul utan!

Resten av julepynten måtte også på plass, julekrybba og engle-spilledåsen som spilte Glade Jul kvar gang eg trekte den opp, noe som skjedde ofte til alle dei andre sin fortvilelse, julebildet som søskena mine hadde brodert da dei var små og klokkene som alltid hang mellom spisestua og den andre stua.Juledukar og løparar kom fram, og i samme slengen kom både mandariner, fiken, dadler og nøtter i ulike varianter på bordet.

Og så var det graut, med mandel i, og premien var ein marsipangris, som eg som regel fikk uavhengig av om eg fikk mandelen eller ikkje.. Sånn er det jo gjerne når ein er minstemann. Etter grauten var det kø inn til dusjen. Alle skulle være reine og fine når kyrkjeklokkene ringte jula inn. Og når alle hadde fått på seg fintøyet bar det til kyrkje. 

Kyrkjeklar

Presten talte aldri så lenge som han gjorde på julafta! Og han talte alltid om det samme, hadde alltid med seg en bok som var innepakka og snakka om gava vi får i jula.. og eg tenkte på alle dei fine pakkane som låg under det nypynta treet heime.Då vi kom heim var sølvguttene og Skomakergata, før TVen vart avskrudd for kvelden.  Julehefta kom frem fra sin skjulte plass, og vi krølla oss sammen i sofaen med Knoll og Tott, Fiinbeck og Fia, Stomperud og Vangsgutane medan mamma og pappa gjekk i fjøsen. Heile familia var samla, besteforeldre og gamle tanter, og ikkje så lenge etter at fjøsstellet var ferdig stod middagen klar på bordet

Når alle hadde ete seg overmåte mett, fann mamma fram gamle salmebøker med rar skrift i. Og så skulle det syngast, gamle sangar som familien har sunge i generasjonar. Eg forstod ikkje alle orda, men det var fint å høyre på dei andre.
Morfar leste juleevangeliet, han var ein flink forteller og jeg lytta alltid når han leste. Akkurat då gløymde eg juletreet med alle pakkene, og drømte meg inn i ein stall i Betlehem, som såg ut akkurat som sauefjøset vårt! Endå ein sang skulle syngast før det var dessert. 

Morfar, mormor, meg og pappa...og ryggen til farfar.

Så nærma det seg tid for alle pakkane. Heile kroppen sitra av forventning. Det var så spennande å sjå kva som skjulte seg bak glansa papir og gylne bånd. Men først måtte oppvasken takast. Vi var 11 til bords, og det blir ein aldri så liten oppvask av slikt. Det var vi jentene som måtte hjelpe til med det. For oppvaskmaskin fanns ikkje hos oss!

Når oppvasken var tatt, då var det tid for å synge litt til. Da skulle vi gå rundt juletreet. Det var ufattelig hvor mange sangar som måtte synges før vi kunne ta til på det som var det store høydepunktet! Men nokre var veldig kjekke å synge også, eg sang av full hals på de jeg kunne, som for eksempel ”Et barn er født i Betlehem.”

Det som føltes som ei evighet med runde på runde rundt treet, men så var det endelig duka for det beste med hele julekvelden! PAKKANE!Ein og ein måtte åpne si gave etter tur, vi kunne ikkje pakke opp fleire samtidig. Ofte var det altfor lang tid mellom mine gaver, men til slutt var den siste pakken åpna og pappa putta alt papiret i ovnen. Eg satt der med en pappkasse full av presanger som eg visste at eg skulle få all verdens tid til å undersøke og leike med i morgon.

Eg og farfar

Som avslutning på kvelden fann brødrene mine fram fiolinene sine og søstera mi fram celloen, og sammen med pappa på orgel spelte dei mendan eg satt trygt i sofaen omslutta av dei menneskena som eg elsket mest i verden, og som elsket meg minst like masse tilbake!

Fyrste helga i advent

På fredag kom snøen.

Akkurat tidsnok til fyrste helg i advent.

Og det har vore ei deilig helg..

Mamma og pappa kom på fredag, 

så då fekk eg kokt kveite til middag

som stod klar på bordet då eg kom heim.

Laurdag morgon var eg og mamma på litt shopping,

og laurdag ettermiddag var det lysfest.

Eg og Berit fann ut at vi gå dit i lag.

Lysfesten er ein av dei koseligaste tradisjonane Bergen

har å by på.

Og med snø og kaldt, klart vêr

så var det superkoselig!

Store og små kosa seg, 

og vi møtte til og med på Maja i folkehavet :)

Og for meg er det så godt når november er over, 

og desember kjem.

For sjølv om det er den mørkaste tida,

så er det likvel så masse lys.

Og når det i tillegg kjem snø som lyser opp, 

så blir det berre koselig.

(i allefall så lenge eg ikkje skal ut og køyre bil)

Lysfesten vart i år som i fjor

avslutta med eit spektakulært fyrverkeri.

Det var rett og slett vakkert..

Vi kjende ikkje kor kaldt det var å stå der

før vi begynte å bevege oss etter at det var slutt.

Så vi jakta på kakao, 

i likhet med store deler av bergen si befolkning,

og fann den på Dickens.

Der hadde vi ein pust i bakken før vi gjekk på kino

og såg ein av dei nydeligaste filmane eg trur eg nokon gong har sett:

De urørlige.

Om du ikkje har sett den, så bør du komme deg avgarde og sjå han!

Etter kinoen gjekk vi ein tur på Pingvinen,

tok oss ein Bulmers og åt popcorn, 

og prata om filmen, livet og at vi skal på tur til helga.

På vegen heim etterpå

gjekk eg gjennom ein veldig rolig by,

full av stemningsfulle lys

medan våt snø dala stille ned...

Vel heime, plukka eg adventspynten fram frå kassa

og pynta opp stua.

No har sofaen blitt raud, 

og eg trur eg må ha meg eit eige budsjett for levande lys

denne månaden.. ;)

Det siste eg gjorde før eg la meg 

var å sette opp julekrybba.

Den må på plass

for å minne meg på at jula handlar 

ikkje om gåvene og stemninga,

men om at eit barn vart fødd i ein stall,

og kom med bod om ekte kjærleik og fred.

GOD ADVENT!