New York og Pennsylvania

Forrige søndag var ikkje kyrkjekaffeen over før eg og Gisle vart skyssa ut til flyplassen og sette nasen mot metropolen i aust. Natta hadde allereie senka seg over byen då vi ankom New York. Endeleg var eg der! Byen eg har drøymt om i så mange år. Og den infridde - til tross for mitt korte opphold.

Only in America.
Men her er det heilt naturlig.

Det er enkelte ting eg aldri
har vurdert som ei mulighet..

Det var ei heller urolig natt før avreise til Tuscarora i Pennsylvania neste morgon.

Det er merkelig at tre timar + ein ettermiddag med amerikansk fotball + å vere i storbyen

skal føre til at ein ikkje får til å sove. Men slik var det altså..

Kjært barn...

På Tuscarora var det medarbeidarsamling for oss som jobbar i Sjømannskyrkja i USA.
Det var ein særdeles oppbyggelig og svært kjekk affære.

Eg må seie at eg er svært stolt over organisasjonen eg jobbar i. Som alle andre plassar har ein ting ein kan forbedre, men takhøgda her er stor. Ein har rom for ulikheter, ulike meiningar og ulike måtar å jobbe på. Ein har respekt for kvarandre sjølv om ein er rasande uenig, og ein vågar å sette ord på det ein ikkje forstår eller ikkje likar. Eller kanskje er det rettare å seie at ein blir oppmuntra til å seie frå. Dette fører også til at latteren sit laust og ein ser det positive i kvarandre. Vi blir rett og slett litt familie når vi møtes.
Og eg er imponert over kor mange fantastiske folk eg har som kollegaer - og blir full av undring over at eg også har fått bli med på laget.

Tuscarora er absolutt ingen storby. Det er idyllisk og vakkert, og langt ute på bygda. Og dyrelivet var sterkt tilstede..

Fokuset på samlinga var trusopplæring. Og sjølvsagt feira vi gudstjeneste i lag - på ein måte som vi trur  og har erfart at ungdommane likar. Det er merkelig i grunnen, for det er vel helst slik at vi voksne også set stor pris på å feier gudstenester på denne måten....

Fredag reiste dei fleste på morgonen, medan eg fekk gleda av å jobbe saman med 3 svært hyggelige og dyktige herremenn på trusopplæringsplanen til Sjømannskyrkja.

Dagens mest spennande episode var då eg gjekk ut frå møtet for å gå på do og då eg kom tilbake var ingen av dei andre der... Eg må innrømme at eit par sekund gjekk tankane til bortrykkelsen.... Eg er jo tross alt vokst opp på vestlandet med rikelig doms- og endetidsforkynnelse av den skremmande sorten, og den dukkar opp i fantasien når det hels ikkje passar.

Heldigvis dukka dei opp igjen. Eg var ikkje latt tilbake denne gangen heller.

Heldige meg fekk lunsje med desse kjekkasane!

På ettermiddagen gjekk turen tilbake til New York.

Der skulle nokre av oss tilbringe kvelden sammen.

Nokre får tildelt større oppgåver enn andre..

På kvelden gjekk turen til Tao med ein god gjeng sjømannskyrkjefolk. I følge sikre kilder er dette ein plass som gjengen i Sex og singelliv besøkte. Tao altså.

Etter Tao gjekk vi rett til himmelen, eller Apple store som andre kallar det.
Der fekk nokre av oss drøyme om det vi ønsker oss - medan andre realiserte litt draumar..

Somewhere in my memory... 

Sidan dei ikkje hadde høveleg servering på Plaza, så trekte vi til det som kunne måle seg med det.
Sjømannskyrkja sin takterrasse.

Men alle gode ting har ein ende. Og eg var så heldig at eg vart passa på heile vegen tilbake til hotellet.

Det innebar ein tur gjennom legendariske Grand Central. 

Eg var jo heldig som vart fulgt til døra av to som ikkje har noko i mot å stille opp på fotoshoot. ;)

Vi fikk til og med eit lite glimt av Empire State building..

Det var ingenting i veien med
plassutnyttinga...

Og i dag tidlig, altfor tidlig, var det takk og farvel for min del.
Ein del av meg føler at det er som eg fekk EIN smash og nokre andre stakk av med posen.
Det vart eit litt for kort møte denne gongen, men neste gong - og det skal ikkje bli lenge til - skal eg ha tid til å utforske byen!!

Men så er det no ein gong slik at det er noko godt med å komme heim også.
Det kjendes godt å komme til San Francisco igjen, for akkurat no er det her eg skal vere.

Besøk og tur

Forrige fredag kom det nokre kjente og kjære folk gjennom døra på Sjømannskirka her i San Francisco.
Kari og Helge hadde tatt med seg sine to små hit til andre sida av jorda, og sidan eg hadde frihelg, fekk vi tilbringe heile helga og eit par dagar til i lag.
Det er utruleg kjekt å ha besøk heimanfrå - og veldig kjekt når vi då kan utforske både byen og områda rundt sammen. Så eg tenkte eg kunne dele nokre bilder av dei kjekke tinga vi har gjort i lag..

Første kvelden kosa vi oss på tapasrestaurant

Laurdag sette vi kursen for Stinson Beach. Det var rett og slett utruleg digg!

Vi la også inn ein tur til Twin Peaks for å sjå på skoddebyen

Søndag brukte vi på Glide, shopping og park-utforsking.

Mandag reiste vi ut frå byen igjen.

Nasa vendte nordover mot Sonoma og vingårdane der.

Vi var på omvisning på Benzinger vingård.

Og vi fekk sjølvsagt smake! ;)

Hausten kjem også til California..

Tysdag starta vi dagen rolig. Sol, basseng og kaffe var nøkkelord i ein god time før vi sette oss i bilen og køyrde via Napa, Berkeley og Oakland heim igjen til San Francisco.

Spor etter jordskjelvet

Byen min, sett frå motorvegen

Vel tilbake i San Francisco var det tilbake til jobb for min del, litt uforutsette utfordringar for vennane mine i form av innbrot i bilen. Men etter ein lang dag og ein litt vel lang spasertur i byen, kunne vi senke skuldrane med ein bedre biffmiddag. Det vart ein litt annen dag enn ein hadde planlag, men sånn er det fort når ein er på ferie.. No har vi ein dag igjen sammen før eg reiser til austkysten ei veke på medarbeidersamling, og dei fortsetter på sitt USA-eventyr. Og berre sånn at det er sagt:
De er hjertelig velkommen tilbake, og de andre som sit og tenker på at det hadde vore kjekt å besøke meg, de er også hjertelig velkommen på besøk! :)

Slankepress

Dette blogginnlegget har vorte viktig for meg å skrive. Nettopp derfor har det vore vanskelig å formulere. Eg skriv det ikkje fordi eg har lyst å eksponere meg sjølv, men fordi eg i sommar såg ting litt utanfrå då eg var heime i Norge. Eg skriv dette til foreldrene eg kjenner, og kanskje til nokre eg ikkje kjenner. Eg skriv det til deg som er på konstant slankekur og som stadig føler at du ikkje greier å leve opp til måla dine. Eg skriv det fordi eg ser ein oppveksande generasjon med særdeles usunne kroppsideal. Det gjeld ikkje alle, men i sommar møtte eg påfallande mange.

I sommar har eg som kjent brukt store delar av tida på å sitte på baken med eine foten høgt.
Ein konsekvens av dette var at eg fekk med meg rimeleg mykje av kva som eksisterar på norsk tv og i ulike ukeblad og nettaviser, ja, eg var til og med innom ei og anna papiravis.
Du verda kor mykje som handlar om korleis ein skal gå raskt ned i vekt...

Eg har ikkje tal på kor mange velmeinande råd eg fekk då eg skulle sitte stille. Eg vart nesten sjokkert over kor raskt samtaler sklei inn på tematikken slanking då eg var heime. Kanskje handlar dette berre om at eg er tjukk og difor er lett å skulle gi råd til. Men det eg merka meg var at ofte var fokuset på seg sjølv, eller på ungane. At ein stod med nasegrus beundring for dei som hadde trena vekk nokre kilo, og tydelig sjølvforrakt for at ein ikkje hadde greidd det sjølv. Både i sosiale medier og ansikt til ansikt møtte eg stadig enten "sjå på meg kva eg har fått til, det er så enkelt om du berre vil" eller "hadde eg berre greidd å få av meg desse 5 kiloa..." Og eg trur dette handlar om eit press. Eit press som kjem frå alle kantar - særlig frå diverse medier. Og fordi medievirkeligheta i Norge er såpass liten, så blir det enormt og svært vanskelig å velge vekk.

Anno 2014. Big girl.

Dersom du har lese litt på bloggen min, så veit du at dette er eit tema som eg ikkje er heilt likgyldig til.
Og eg merka veldig tydelig at mange er påvirka av det mediebildet som er der heime..
Det som virkelig bekymra meg var å sjå korleis barn og unge utviklar seg i forhold til det som skjer rundt seg.

Som eg har skrive før så fekk eg gjennom oppveksten vite at eg ikkje fulgte normalen. Sansynligvis hadde dette noko med at eg åt rikelig med glutenholdige matvarer, men at eg ikkje burde det vart jo ikkje oppdaga før eg var 30 år. Eg var 12 år då legen satte meg på første pulverkur - då var eg 163 cm, 65 kg og rimelig aktiv. Resultatet etter heile ungdomstida og 20 åra som jojo-slankar med god hjelp av dei stadig nyaste motediettane er ein altfor tung kropp utan forbrenning og spiseforstyrrelse som lett tas opp igjen. Eg skal ikkje ta heile historia endå ein gong, den kan du lese sjølv på blogginnlegget "Spiseforstyrra"(Du finn det på høgre sida her..)
Poenget mitt er: Eg veit litt om korleis det er å føle på at ein ikkje er god nok, fin nok, slank nok...

When you try your best, but don't succeed..

Og hjertet mitt blør når eg høyrer om nydelige tenåringsjenter som står i prøverommet og grin fordi buksa, som etter alle andre sitt syn sit som om den var sydd til henne, etter hennar syn ikkje passar. Eller når småskulejenta omtrent ikkje smakar på maten fordi ho ikkje vil bli feit, eller ho som skal inn i tenåra tyr til maten som trøst fordi ho ikkje greier å bli like mager som søstera eller venninna. Og eg treng ikkje gå langt for å sjå at det er vi vaksne som er usunne forbilder. Dei høyrer korleis vi vaksne snakkar om oss sjølv og andre, korleis vi klagar på for masse her eller for mykje der. Og dei tek det til seg.

Det skal ikkje mange skeive kommentarane til før ting festar seg i eit barnesinn. I mitt hovud kjem eg alltid til å vere "Fleskeberget". Det er den morsomme kommentaren, som kun var morsom for den som sa det og dei andre som stod rundt og lo. Løgna som for min del vart sanning. Det var ei utilsikta kategorisering, ein veldig lite gjennomtenkt kommentar  og det var, slik eg ser det som voksen, ikkje meininga at det skulle såre meg så djupt som det faktisk gjorde.

Fleskeberget på tur.

La meg innrømme det først som sist: Eg er like fasinert som kven som helst andre av menneske som går ned 100 kg på tv. Eg stirrar like intenst og lurer på korleis dei får det til. Eg skulle gjerne hatt samme sjansen som dei - berre uten kamera som fulgte meg. Men nettopp det siste får meg til å tenke at det mest sansynlig ikkje er særlig sunt å sitte å sjå på korleis andre gjer det. Det er nemlig ikkje slik at alle som er tjukke eller har eit par kilo for masse på kroppen et for masse. Eg veit jo utmerket godt at mitt problem ikkje er 7000 kalorier for dag, alle som slit med vekta må finne ut kvifor dei gjer det før dei kan greie å gjere noko med det. Og sjølv om ein veit det, er det ikkje alltid så lett å få gjort noko med det. Og det blir ikkje bedre når alle skal hjelpe deg, ut frå det dei har sett på tv eller lest i eit blad.

Men poenget mitt her er ikkje kva eg må gjere - men at mange i dag veks opp med eit urealistisk bilde av kva som er ein sunn kropp. Mange jenter veks opp og trur at dei må vere størrelse 32-34 for å vere akseptable. Og guttane skal ha mest mulig musklar og helst ikkje berre sixpack, men vaskebrettmage med både 8 og 10 ruter. Dei er ikkje blitt særlig gamle heller før dei startar å fokusere i denne retninga heller...

Ingenting i veien med å ha bra kropp! Men når dette blir malen...
(Photo: Internett)

Kva skjedde med å ete sunt, men normalt når ein veks opp? Kva skjedde med å vere ute og bevege seg? Kvifor må ein jage etter å være tynnast og å ha lavast mulig fettprosent?

Eg såg ei episode med klassikaren "I Love Lucy" her om dagen. Lucy prøvde å komme seg inn i dansetroppen til Ricky. For å greie det, måtte ho komme seg inn i ei drakt i size 12. Det tilsvarer størrelse 44. Kor mange av oss ville seie oss fornøgd med å komme oss inn i størrelse 44 i dag? Eg var det ikkje sist eg hadde det på meg, og det er dessverre nokre år sidan... Minimum bør jo vere størrelse 38, helst 36. Og til og med blant dei som kjem seg inn i størrelse 36 har eg hørt klager.

Ca. størrelse 44 (Photo: Internett)

Kva tid vil vi kunne seie at vi er fornøgd? Kva forbilder er vi for borna "våre" (eg veit eg er barnlaus, men eg er tante til 10!) dersom vi ikkje viser at ingen kroppar er like - og det er ikkje meininga at vi skal vere det heller? Kva fortel vi dei dersom vi alltid slankar oss og aldri godtek kroppen vår som den er? Må ein leve opp til standarden for puppar, rumpe og lår å kunne bli betrakta som sexy? Eller kan sexy være noko meir enn kvar kurvene er plassert? Kan vi greie å godta at nokon av oss har litt meir kjøt på beina enn andre? Og kan vi greie å leve med at nokre faktisk har mykje mindre? (det er nemlig ikkje lettare å vere ufrivillig tynn!)

Hadde det ikkje vore bedre om fokuset var på å ete sunt og vere i fysisk aktivitet, og spare snop til helga, helligdagar og bursdagar enn å fokuserer på å nå eit mote- og mediebestemt kroppsideal? Og hadde det ikkje vore bedre å heie på kvarandre, og snakke fint om seg sjølv - og heller kjøpe buksa i ein størrelse større slik at den satt fint, i staden for å presse seg inn i den som strammar slik at ein får vondt av å sitte?
Kanskje kunne det då bli ok å bruke størrelse 44 igjen.